Ik vind creativiteit belangrijk, essentieel en fantastisch en ik zou ook graag volgend jaar op het Creativity World Forum spreken, echt. Goed, nu u dit weet: ik vind tegelijk ook dat we stilaan geobsedeerd raken door creativiteit en het risico dreigt dat we te veel eieren in een en de zelfde mand leggen.

Als we hebben over 21th century skills dan hebben het over samenwerken, informatievaardigheden, creativiteit en diets meer, maar de voorbije weken merkte ik op verschillende conferenties dat creativiteit het allerbelangrijkste is.

Even vaak werd in 1 adem er bij genoemd waarom deze vaardigheid zo cruciaal is: zo kunnen we de concurrentie met de rest van de wereld aan. Dat de rest van de wereld (lees, vaak Aziatische landen) dan niet zo creatief kan zijn als wij, zegt niemand, maar je zou het bijna moeten denken?

Nu, het ding is, als je dan in een competitiemodel denkt, dan vrees ik dat we alle vaardigheden nodig hebben. We moeten leren samenwerken, we moeten leren analyseren, kritische denken, … We moeten zeker leren ‘out of the box’ te denken, maar niet vergeten dat er ook een nood is om af en toe ‘in the box’ denken en vooral te leren wat die dekselse ‘box’ dan wel is.

Donald Clark ergerde zich vrijdag heel erg aan de obsessie die er leefde op de conferentie die we beide bijwoonden aan de volgens hem overdreven aandacht voor creativiteit. Hij stelt nu zelfs op zijn blog dat de 21st century skills zo vorige eeuw zijn. Niet dat ze achterhaald zijn, maar dat ze voor veel jongeren al gewoon zijn en dat we nu vooral de scholen moeten leren mee te draaien in de wereld van deze vaardigheden. Ik ga slechts deels met hem akkoord. Ik vrees dat het vaak een en-en-verhaal zal moeten worden. En de beste van de vaardigheden van vroeger en deze van nu. De kennis van wat we willen doorgeven als maatschappij, maar ook de attitude om die dingen in vraag te stellen en als het kan, graag er creatief mee om te gaan.