Het is al lang een vermoeden bij de publieke opinie, maar onderzoek aan de Ruhr-Universität Bochum (RUB) en de University of Basel bevestigt: ADHD wordt overgediagnosticeerd. De diagnose van ADHD nam in Duitsland alleen al tussen 1989 en 2001 toe met 381%. Dit hoeft niet noodzakelijk te betekenen dat dit slecht is, misschien werd er voordien te weinig ADHD vastgesteld, maar er blijkt ook iets anders aan de hand…
De studie toont dan artsen en psychiaters kinderen en adolescenten te vaak een diagnose geven op basis van heuristieken of onduidelijke vuistregels, eerder dan erkende diagnose criteria. Vooral bij jongens wordt er substantieel vaker een verkeerde diagnose gemaakt. Trouwens ook opvallend, mannelijke artsen stellen vaker een diagnose van ADHD dan vrouwelijke dokters.
Voor dit onderzoek bevroegen de onderzoekers 1000 psychiaters en dokters in Duitsland waarvan 473 deelnamen aan de eigenlijke studie. De respondenten kregen 1 van 4 cases voorgelegd. Slechts in 1 van de cases zaten effectief de kenmerken van ADHD, in 3 casussen dus niet. Elke casus kreeg verder 2 versies, een jongen-versie en een meisje-versie. Opvallend: als de naam Leon was, jongen, kreeg deze vaker de diagnose ADHD, terwijl de Lea versie de diagnose niet kreeg.
De onderzoekers geven wel aan dat er opvallend weinig empirisch onderzoek gebeurt naar de diagnose van ADHD, terwijl het een zeer actueel thema is. Voor alle duidelijkheid, dit betekent niet dat ADHD niet bestaat, wel dat er mogelijks iets mis is met de diagnose!
Abstract van het onderzoek:
Objective: Unresolved questions exist concerning diagnosis of ADHD. First, some studies suggest a potential overdiagnosis. Second, compared with the male–female ratio in the general population (3:1), many more boys receive ADHD treatment compared with girls (6–9:1). We hypothesized that this occurs because therapists do not adhere to Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (4th ed.; DSM–IV) and International Classification of Diseases (10th rev.; ICD–10) criteria. Instead, we hypothesized that, in accordance with the representativeness heuristic, therapists might diagnose attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) if a patient resembles their concept of a prototypical ADHD child, leading therapists to overlook certain exclusion criteria. This may result in overdiagnosis. Furthermore, as ADHD is more frequent in males, a boy might be seen as a more prototypical ADHD child and might therefore receive an ADHD diagnosis more readily than a girl would. Method: We sent a case vignette to 1,000 child psychologists, psychiatrists, and social workers and asked them to give a diagnosis. Four versions of the vignette existed: Vignette 1 (ADHD) fulfilled all DSM–IV/ICD–10 criteria of ADHD. Vignettes 2–4 (non-ADHD) included several ADHD symptoms but stated other ADHD criteria were nonfulfilled. Therefore, an ADHD diagnosis could not be given. Furthermore, boy and girl versions of each vignette were created. Results: In Vignettes 2–4 (non-ADHD), 16.7% of therapists diagnosed ADHD. In the boy version of these vignettes, therapists diagnosed ADHD around 2 times more than they did with the girl vignettes. Conclusions: Therapists do not adhere strictly to diagnostic manuals. Our study suggests that overdiagnosis of ADHD occurs in clinical routine and that the patient’s gender influences diagnosis considerably. Thorough diagnostic training might help therapists to avoid these biases. (PsycINFO Database Record (c) 2012 APA, all rights reserved)