Collega’s weten het al langer. Vergaderen doe ik niet graag – anderzijds wie wel? – en als ik zelf een vergadering moet organiseren verhuist die heel vaak van de campus weg naar Het Salon.

Journalisten die me wilden interviewen en die me liever in levende lijve zagen dan via de telefoon, kregen steeds de boodschap: afspreken in Het Salon.

Als ik in de buurt van school moest blijven voor praktische redenen, maar toch wou werken op mijn manier (geen commentaar hoe die manier dan wel is). Je raadt het al…

Zowel de vergaderingen als de interviews eindigden voor mij bijna steeds met een tomatensoepje, zonder balletjes graag.

En nu sluit mijn kantoor. Een plek waar ik minder ging toen ik student was, maar gaandeweg een deel van mijn leven werd.

De eigenaar wil het rustiger aan doen. En hij heeft daar alle recht toe.

In de plaats zou een glutenvrij restaurant komen. Ook zij hebben daar alle recht toe.

Maar 1 ding is zeker, ik ga mijn kantoor meer dan missen.

P.S.: ik vermoed, als ik zie hoe gezellig druk het nog steeds is in Het Salon dat er nu een echt gat in de markt is ontstaan, beste Gentse ondernemers en vergeet de soep en de strips niet!