Vandaag was er het nieuws van de (concrete) plannen van het Sint-Gummaruscollege om een semi-internaat aan te bieden.

Een woordje uitleg:

‘Mensen hebben het steeds moeilijker om werk en gezin te combineren, ouders moeten almaar meer hun kinderen alleen opvoeden én het regent vecht- en echtscheidingen. Het traditionele gezin staat onder druk. Veel kinderen missen structuur in hun leven en hun punten lijden daaronder’, zegt Geert Hellemans, directeur van het Sint-Gummaruscollege in Lier.

Om ouders te helpen bij de opvoeding, richt Hellemans vanaf komend schooljaar een ‘semi-internaat’ op, een soort van naschoolse opvang. Maar de kinderen krijgen er veel meer dan alleen toezicht: individuele studiebegeleiding, ontspanning in samenwerking met de muziekacademie en sportclubs, en een gezond voedingspatroon. (bron De Standaard)

In onderwijskringen wordt vaker geklaagd dat de school alle opvoedingstaken moet overnemen en ogenschijnlijk lijkt dit initiatief dit te bewijzen. Maar het is allemaal een beetje complexer dan dat.

Eerst en vooral: school heeft altijd opvoedingstaken overgenomen van ouders. School is in feite ingevoerd om bepaalde opvoedings- en leertaken die de gemeenschap belangrijk vindt te garanderen. Gezondheid is trouwens (bijvoorbeeld in de 19de eeuw met hygiëne) dan vaak een van de doelen. En internaten bestaan ook al heel erg lang.

Het initiatief past ook in een visie van een brede school waarbij de school een levende hub wordt van een gemeenschap. Zijn er dan geen bedenkingen te maken? Toch wel, maar dan eerder bij de reden dan bij het aanbod. Als we collectief het gevoel hebben dat we de opvoeding van onze kinderen niet meer aankunnen, dan lijkt mij vooral daar de kat de bel gebonden. Dit gevoel kan dan zowel door een te grote opvoedingsonzekerheid veroorzaakt worden (waar ik deze ochtend over sprak trouwens op radio 1 en stelde dat deze onzekerheid vaak onterecht is) en/of door een work-life balance die uit de bocht vliegt (en dan heb ik liever oplossingen zoals Frank Van Massenhove nastreeft).

Dus, nee, ik ga geen onvertogen woord schrijven over de school, maar ze mag ons vooral niet ontslaan om iets te doen aan de 2 onderliggende problemen.