Drukke of net stille vluchtelingenkinderen… Wat dragen ze mee in hun rugzakje?

Een mooie blogpost op Kleutergewijs:

Maak even kennis met Hayat, 4 jaar. “Je mag naar school, maar je vindt het daar maar niks. De angst in je ogen als mama vertrekt. Contact maken is moeilijk, je vecht bijna om alles. Je pakt zoveel mogelijk speelgoed en versleept dat naar jouw plekje. Het kind dat het waagt om in de buurt te komen, wordt weggeslagen. Bij het buitenspelen ren je, met een zandbakschep als wapen, schietend in het rond.” (Greve, 2016, p9)

Goede observeerders, en dat zijn kleuterleid(st)ers vaak, merken vrij snel of kinderen zich goed in hun vel voelen. Maar negatieve signalen worden al eens verkeerd geïnterpreteerd (De Jong & De Jong, 2016). Zo twijfelde de juf eerst aan autisme als mogelijke oorzaak voor Hayats gedrag.

Vluchtelingenkinderen ervaren verlies

Kijk even mee terug naar Hayat. “Je bent nog maar vier jaar en je heet Hayat. Je bent gevlucht uit Eritrea. Alles moest je achterlaten: je huis, je speelgoed en je familie. In het pikkedonker stapte je samen met je ouders en te veel anderen op een gammel bootje. Alles wat te zwaar was, moest overboord. Zelfs je knuffel. Je zat bij mama op schoot. Doodsbang. De wrakkige, overbezette boot lag veel te diep, het water stroomde over de rand. Wanhopig schepten de mannen met kleine bakjes water uit de boot. Sommige medevluchtelingen vielen in de zee en zijn weg. Jouw ogen hebben het allemaal gezien.” (Greve, 2016, p8)

Vluchtelingenkinderen dragen een opeenstapeling van nare, vaak traumatiserende ervaringen met zich mee (Greve, 2016). Verlies is een belangrijk kernwoord: het verlies van dierbaren, maar ook al wat vertrouwd was, moesten ze achterlaten. De rol van hun ouders is bovendien ambigu geworden, verwarrend zelfs. Hun zwijgzaamheid rond (de reden voor) de vlucht, wat jonge kinderen proberen in te vullen met hun eigen fantasie. De confrontatie met het lijden van hun eigen ouders, die mede daarom veel beperkter emotioneel beschikbaar (kunnen) zijn voor hen. Gezinsrollen worden dan nog eens compleet dooreen geschud door de vlucht. Kinderen en volwassenen integreren in verschillende snelheden, wat vaak zorgt dat kinderen als tolk moeten optreden voor hun ouders, die op hun beurt in een afhankelijkheidspositie ten aanzien van hun kind geplaatst worden (Serneels, 2016).

Lees verder via Drukke of net stille vluchtelingenkinderen… Wat dragen ze mee in hun rugzakje?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.