Over 5 of 6 op 10 (aka de zesjescultuur)

In de oefeningen van de Khan Academy zit een idee van Salman Khan vervat dat je maar door mag naar een volgend thema nadat je tien oefeningen op een rij correct hebt. In zijn TED-talk gaf de man aan dat dit is omdat je toch niet wil dat je iets maar half kan.

Ik moest hier aan denken toen er gisteren in mijn les een discussie ontspon toen we het over evalueren hadden. De directe aanleiding was een fragment uit The Classroom Experiment waarbij Dylan William punten afschaft in de school die hij begeleidt. Er waren in de discussie enkele tussenstappen, maar opeens kwam de zogenaamde zesjescultuur zeer duidelijk aan bod. Een student gaf aan dat de helft halen, of net iets meer, toch genoeg is?

Vervolgens vroeg ik wat een 5 op 10 betekent? Te kort door de bocht gesteld dat je de helft kan, maar zeker niet alles. Natuurlijk hangt dit van de manier van quoteren af, en kan het zijn dat er met cesuren gewerkt wordt, uitdieping, enzoverder. Maar ik vroeg de studenten of ze naar een dokter wilden gaan die slechts vijf op tien haalde?

Nee, was het antwoord, maar dat is dan ook een dokter. Ik kreeg een prima reply toen een student stelde dat een bakker soms heel goed is in brood, maar dat zijn boterkoeken minder goed zijn. Is dat dan erg? Je weet dan waarom je bij de ene bakker gaat en waarom ook bij de andere?

Dit counterde ik met het voorbeeld van een garagehouder die misschien perfect is in carrosseriewerk, maar slecht is met remmen. Het goede nieuws is dat die garagist dan wel de schade door zijn gemis mooi kan repareren.

De discussie heeft me daarna niet echt meer los gelaten. We krijgen binnenkort verschillende basisgeletterdheden in het Vlaamse onderwijs die door elke leerling moeten bereikt worden om te kunnen slagen. Het zijn de tien oefeningen op een rij van Khan, zo je wil. Perfectie is natuurlijk niet van deze wereld, maar ik snap wel waarom bijvoorbeeld bij het rij-examen de lat hoog ligt.

Als we het over de zesjescultuur hebben de laatste tijd, dan is het vaak om het gebrek aan ambitie van de Vlaamse jeugd die oa uit PISA bleek te problematiseren. Toen ik er gisteren in een discussie mee geconfronteerd werd, bedacht ik dat dit de kern nog meer raakt: het gaat over minder goed kennen en kunnen en dat ogenschijnlijk minder erg vinden.

Ter verdediging van de studenten in mijn groep die dit aangaven: ze beschreven ook dat dit voor een stuk komt omdat het (hoger) onderwijs studeren ondertussen ook zeer moeilijk heeft gemaakt omdat ze nauwelijks nog tijd krijgen en constant onder werkdruk staan. Ze hebben hier misschien wel een punt, maar ze moesten ook wel toegeven dat het een stuk over prioriteiten gaat.

Misschien heeft Dylan William gelijk en zijn we verslaafd aan punten, al zie je dat in The Classroom Experiment het vooral de sterke studenten die goed willen scoren zijn die er moeite mee hebben als de cijfers afgeschaft worden. Het idee dat slagen genoeg is en dat je niet wil excelleren gaat volgens mij dieper. Moet iedereen de beste willen zijn? Nee, maar het zou fijn zijn als iedereen het beste uit zichzelf zou willen halen. Ik schreef al eerder dat ‘plus est en vous’ een belangrijk uitgangspunt in onderwijs zou kunnen zijn

2 gedachten over “Over 5 of 6 op 10 (aka de zesjescultuur)

  1. Ik vulde ooit een online test in en kreeg een 3/10. Ik vreesde uitgescholden te worden als complete loser, maar tot mijn verbazing kreeg ik te lezen dat ik een ‘explorer’ was en kreeg ik tips om het in de toekomst nog beter te doen. Dat was erg stimulerend! Punten worden vaak als doel op zich gezien, in plaats van middel om te stimuleren om het nog beter te doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s