Terug van weggeweest: de leerkracht heeft het gedaan

“Succes heeft vele vaders en mislukking is steeds een wees” gaat de uitdrukking, maar dan wel vaak een wees waarvan iedereen de vader wil aanwijzen. Gisteren was er terug slecht onderwijsnieuws met de resultaten voor Frans in het basisonderwijs en ik voorspelde gisteren al in een post welke discussies zouden kunnen volgen. Alhoewel het in het lijstje stond, had ik niet verwacht dat het minister Crevits zou zijn die vragen stelt bij de leerkrachten zelf.

De minister zorgde voor een trendbreuk met haar voorganger Pascal Smet door als basishouding de leerkracht te verdedigen. Na vier jaar zalven, slaat ze nu. Heeft ze een punt? Als je naar de Onderwijsspiegel van vorig jaar kijkt, is het antwoord ja. Even een letterlijke quote uit het rapport:

Leraren zijn zich niet altijd bewust van hun rol als ‘taalmodel’. Het ontbreekt hen in een derde van de bezochte scholen aan een ruime taalbagage, voldoende spreekdurf en een goede Franse uitspraak.

Maar in het rapport staat er ook iets anders. De nieuwe eindtermen leggen veel meer de nadruk op communicatieve vaardigheden in het Frans, maar de meerderheid van de bezochte scholen volgden deze verandering nog niet. Er zou dus een mismatch tussen de eindtermen en de focus in de klas. Dat laatste is niet onbelangrijk bij de huidige didactische discussies die losbarsten over taalonderwijs.

Maar is de leerkracht dan de enige met boter op het hoofd? Dat lijkt me sterk. Nieuwe eindtermen en bijhorende nieuwe leerplannen moeten ingevoerd worden, als scholen deze nauwelijks volgen, dan is er bij die implementatie duidelijk iets misgegaan waarbij naar én scholen, én leerkrachten, én pedagogische begeleiding, én… gekeken moet worden. En dat is dringend, want we willen binnenkort… nieuwe eindtermen invoeren.

Taal was voor minister Crevits een belangrijk speerpunt. De onderwijsspiegel quote haar beleidsnota als volgt:

Vlaams minister van Onderwijs Hilde Crevits verwijst in haar beleidsnota (2014-2019) expliciet naar de noodzaak om de competenties van Nederlands en moderne vreemde talen, waaronder Frans, blijvend te verbeteren, onder meer via een actief talenbeleid en door bekendheid te geven aan de mogelijkheid om in taalinitiatie in het Engels, Frans en Duits te voorzien wanneer de leerlingen het Nederlands voldoende onder de knie hebben.

De gevolgen van beleid zijn in onderwijs zelden snel-snel merkbaar, sommige van deze maatregelen zijn zelfs pas heel recent mogelijk geworden. Toch kan ik me inbeelden dat als je als minister te horen krijgt dat het onderwijs net op een van je speerpunten steeds slechter scoort, dat dit pijn doet, zeker in verkiezingstijden.

Maar ik kan me ook de reacties van leerkrachten en scholen inbeelden die vandaag het nieuws op hun bord krijgen. Misschien reageren ze met een gelaten zucht, moe op het einde van een schooljaar waarin de werkdruk weer toenam door oa M-decreet, planlast die maar niet ingedijkt lijkt te worden,  maar ook steeds vaker omdat op veel plaatsen het lerarentekort zeer voelbaar wordt. Een schooldirecteur in het basisonderwijs reageert wellicht ook gelaten omdat hij of zij zeer graag onderwijskundige veranderingen wil begeleiden op school, maar eerst het lekkend dak moet oplossen. Het klopt dat er eindelijk meer geld voor het basisonderwijs komt, maar ook dat is nog maar een heel recente maatregel. Ik zal maar niet herhalen hoeveel schooldirecteurs nieuw waren in september en hoe lang ze het gemiddeld volhouden…

Belangrijker dan het aanduiden van mogelijke vaders (en moeders trouwens) van het weeskind, is het kijken van hoe we hier uitraken. Zelf denk ik alvast niet dat het een optie mag zijn om de lat van de eindtermen laag te houden omdat leerkrachten deze niet aan zouden kunnen. De lat moet hoog omdat we anders de negatieve spiraal verder zetten. Dit is zeker een taak voor de leerkrachten zelf. Maar dan moeten we ook ervoor zorgen dat de leerkrachten die lat ook aankunnen. En dan gaat het niet alleen over instroom (en de minder vaak vermelde maar belangrijkere uitstroom) uit de lerarenopleiding, maar ook over optimale ondersteuning, goede werkomstandigheden, het onderwijs voor sterke profielen aantrekkelijk maken, enzovoort.

Een gedachte over “Terug van weggeweest: de leerkracht heeft het gedaan

  1. Dit is het zoveelste voorbeeld waarom vandaag de dag onderwijs uit balans is! De verwachtingen naar onderwijs toe op korte termijn van een doorslaande impulssamenleving is gewoon onrealistisch!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.