Het is nu bijna 15 jaar dat ik regelmatig op podia sta om lezingen te geven. Nooit de ambitie gehad, nooit gedacht dat het zo lang zou duren. Wel weet ik dat ik in het begin veel mensen heb aangemoedigd om het ook te doen. Omdat ik dacht dat het makkelijk was. Omdat ik dacht dat ze ook een goed verhaal te vertellen hadden. Dat laatste klopte, maar dat eerste was wellicht een onderschatting omdat het voor mij makkelijk is gegaan en gaat.

Waarom begin ik hierover? Wel deze tweet van gisteren, zette me aan tot het schrijven van deze post:

En ik besef dat ik die fout daar dus ook maakte. Ondertussen weet ik dat geluk vaak de belangrijkste voorspeller is van succes. Had Paul Kirschner jaren geleden – op een moment dat we elkaar nog niet kenden – niet voorgesteld aan de Amerikaanse uitgever die hem contacteer om het mytheboek van Casper en mezelf te vertalen, dan stond ik volgende week niet in Boston.

Had Bert Smits in 2009 niet op die VELOV-vergadering gezegd “Maar Pedro weet daar ook iets over”, dan waren er wellicht geen lezingen geweest, noch boeken. Natuurlijk, in beide gevallen was er input van mijn kant om dit te kunnen zeggen of voorstellen, maar toch. Alles had helemaal anders kunnen lopen.

Je zou nu kunnen zeggen: als geluk zo een bepalende factor is, moeten we het dan proberen te beïnvloeden? Zeer zeker wel. Het is een van de redenen waarom volgens mij onderwijs bestaat: om de kansen op geluk te vergroten. En de kansen van mensen kunnen nu eenmaal enorm verschillen.