Het was dit artikel in The Economist dat me er op wees: als je de trends in PISA bekijkt, zie je dat de gemiddelde resultaten in de Westerse wereld geen positieve evolutie kennen:

Finland, Nederland en Vlaanderen gaan misschien wel snelst achteruit, maar we zijn niet alleen:

Hieronder vat ik de commentaren van Mark Johnson in The Economist samen.

Het onderwijs in veel rijke landen verkeert al jaren in een impasse. De prestaties van leerlingen in vakken zoals wiskunde en lezen blijven achter, ondanks de stijgende investeringen per leerling. Al in de jaren 2010 bereikten de testresultaten in bijvoorbeeld de VS een plateau, en tegen 2020 begonnen ze zelfs te dalen. Ook in andere rijke landen, zoals blijkt uit de internationale PISA-tests, zijn de resultaten de afgelopen twee decennia niet verbeterd.

Een belangrijke verklaring hiervoor zou volgens Johnson de veranderende demografie van leerlingen kunnen zijn. In landen zoals Duitsland is het percentage tieners met een migratieachtergrond aanzienlijk gestegen. Deze leerlingen hebben vaak te maken met armoede en taalbarrières, wat hun leerprestaties beïnvloedt. Daarnaast hebben economische schokken, zoals de financiële crisis van 2008, het leren van kinderen negatief beïnvloed.

Verder vermoedt Johnson dat ook de opkomst van technologie een rol speelt, trouw aan iets waar nu veel aandacht voor is. Veel leerlingen worden tijdens de lessen afgeleid door hun telefoons en tablets, wat hun prestaties schaadt.

Een andere reden die hij ziet: onderwijshervormingen worden vaak geblokkeerd door weerstand, terwijl het belang van onderwijs voor economische groei steeds minder aandacht krijgt in de publieke opinie.

De stagnatie in het onderwijs heeft grote economische consequenties. Onderzoek toont aan dat verbeteringen in basisvaardigheden, zoals wiskunde en lezen, cruciaal zijn voor economische groei. Het niet aanpakken van deze stagnatie betekent dat landen kansen missen om hun economieën te versterken.