Brits onderzoek toont link tussen ‘doorlichtingscultuur’ en burnouts bij leraren

Er is weinig twijfel dat een zekere vorm van monitoring en audits nodig kunnen zijn voor goed onderwijs. Maar trop is te veel en te veel is trop, blijkt uit een nieuw Brits rapport. The Guardian vat het als volgt samen:

The report by the DfE’s teacher workload advisory group says teachers have to waste time producing data on their pupils, with the recording, monitoring and analysing of data being demanded by multiple sources, including local and central government, Ofsted school inspectors and multiple tiers of school management.

Tot 30 elementen moeten worden bijgehouden voor elke leerlige en het resultaat is… dat de UK een van de grootste werkbelastingen van leerkrachten kent en kan volgens het rapport leiden tot angstcultuur en burnouts, terwijl de leerling er niet beter van wordt:

Data is often used too much for monitoring and compliance, rather than to support pupil learning and school improvement.

Het rapport pleit dus niet tegen het verzamelen van gegevens, wel over de hoeveelheid en waarvoor die data dan al dan niet gebruikt wordt.

Het volledige rapport kan je hier lezen.

Hoe een kleine Zweedse internet-provider wetenschappelijke uitgever Elsevier aanpakt

Bahnhof is een Zweedse internetprovider die een eigen, persoonlijke strijd voert tegen Elsevier, een van de grootste wetenschappelijke uitgevers. De reden is Sci-hub, de handige maar illegale gratis toegang tot wetenschappelijke publicaties. Elsevier wilde de Zweedse internet-providers verplichten deze site te blokkeren voor hun gebruikers. Bahnhof heeft echter vrije toegang en vrije meningsuiting hoog in het vaandel en wou naar de rechter trekken hiertegen. Toen ze merkten dat andere, en grotere providers tegen Elsevier al het onderspit hadden gedolven, vonden ze een andere oplossing… Ze blokkeren Sci-Hub én de websites van Elsevier.

Maar het gaat nog verder. De provider zorgde ook voor dat hun eigen websites niet meer kunnen bekeken worden door de Patent en Market rechtbank.

(bron BoingBoing)

Wanneer doe jij dat allemaal?

De voorbije maanden was de meest gestelde vraag die ik kreeg: ‘wanneer doe je dat allemaal?’ Meestal antwoord ik dan iets in de zin van dat ik weinig slaap. Dat laatste klopt, maar de voorbije dagen kreeg ik de vraag zo vaak dat ik toch ga proberen een langer antwoord neer te pennen als een ietwat aparte blogpost. Ik wil je nu al waarschuwen, het wordt geen handleiding.

Laat ik beginnen met een bekentenis die wellicht mee een verklaring is: ik voel me vaak een enorme luierik. Ooit beschreef een pedagoog me in een training als volgt. Hij zei dat ik een luiaard ben die dolgraag wil niks doen, en daarom alles maar eerst doe om dan te kunnen rusten. Het punt is dat dit laatste zelden komt. Het gevolg is dat ik als luierik toch altijd bezig ben.

Een tweede ‘geheim’ zou kunnen zijn dat ik heel veel hulp krijg. Van de praktische kant van mijn lezingen doe ik helemaal niks. Als ik geen bureau’s zou gebruiken om de aanvragen te regelen, was Sara er niet om mijn agenda en facturen te regelen, dan zou ik nu moeten stoppen of met les geven of met onderzoek en wellicht met beide. Een andere optie zou zijn dat ik stop met lezingen geven. De kans dat ik dat laatste zou doen, is dan het grootste. Gelukkig nemen zij dus veel praktisch werk van me af zodat ik me puur met de inhoud kan bezighouden.

Voor alle duidelijkheid: ik werk niet met spookschrijvers. Heb het ooit overwogen – ik beken – maar doe het zelf te graag en blijkbaar is mijn schrijfstijl al zo eigen dat het geen optie meer is. Voor vertalingen reken ik wel op professionele hulp, natuurlijk en wel in beide richtingen. Soms schrijf ik eerst in het Engels en laat ik in Nederlands vertalen en vice versa.

Misschien het grootste geheim is wellicht het moeilijkst te geloven: de muziek. Ja, ook hier gaat er veel tijd naar toe en steeds te weinig naar mijn eigen smaak, maar de afwisseling maakt mogelijk bezig te blijven. Noem het interleaving. Tegelijk, moet ik hier wel vaak mogelijk nog efficiënter zijn dan in de rest van mijn leven. We repeteren met Blue and Broke bitter weinig, maar hebben een geweldige band die dit aankan. We nemen platen in recordtempo op door goede preproductie, iets waarin ik sowieso als producer steeds beter ben geworden. Maar mijn medemuzikanten weten ook dat ik steeds en overal werk tijdens het vele wachten als muzikant. Donderdag toen ik mee ging naar de VRT voor moral support voor Augustijn en band bij Van Gils en Gasten zat ik tussen alles door ook nog een tekst na te kijken.

Dat laatste is misschien de belangrijkste ‘truc’, ik werk altijd en overal. Het geluk van mijn soort werk is dat ik overal via mijn telefoon onderzoek kan lezen terwijl ik wacht (yep, tot aan de wachtrij in de supermarkt toe) en dat ik op elke treinrit zit te werken aan lessen, artikels of taken. De plek waar ik ironisch genoeg de laatste tijd het minste werk is thuis, toch zeker in de piekuren die elk gezin kent. De opmerking over slaap klopt daarbij wel, ik sta nog steeds vroeg op, meestal lang voor de rest van het gezin. Mijn meest productieve uren zijn vaak voor 7u ’s ochtends.

Schieten er ook dingen bij in? Ja. Familieleven niet echt, sociaal leven, toch wel. Dat is gewoon zonde. En verder, behalve de programma’s die we samen met het gezin bekijken (Lichaam van Coppens en sinds deze week Team Scheire) of die we samen met ons tweetjes bekijken (Modern Family en af en toe een Britse reeks), staat de digicorder vol met dingen die ik ooit wil bekijken en dan toch moet afvegen omdat er plaats vrijgemaakt moet worden. En ook ik heb last van Tsundoku, de stapel met ongelezen boeken naast mijn bed, waarbij professioneel relevante boeken steeds de meer plezierige boeken voorsteken.

Lectuur op zaterdag: dode zeerollen, zelfregulatie, moedertaal en gluten.

De weekendbijlage bij deze blog:

Tot slot: de Glutenballade

Imperial College in Londen gaat hologrammen gebruiken voor gastdocenten

Deze week gaf ik zelf een lezing in de VS via Zoom, maar dat klinkt opeens wel heel erg ouderwets. Het Londense Imperial College gaat voor zijn Business afdeling sprekers uit New York en LA laten opdraven als hologram in de hoofdstad van de UK.

Hiervoor zouden ze dezelfde technologie gebruiken die ook al gebruikt werd voor post mortem muziektournees van Michael Jackson. Het zijn dus in feite niet echt hologrammen, maar projecties op een glazen scherm waarbij een zwarte doek achter het scherm toelaat een gevoel van diepte mee te geven. Voordeel is wel dat de opstelling voor zowel filmen als tonen hierdoor behoorlijk transporteerbaar is.

(bron BBC)

Een jaar na de verlenging naar 280 tekens op Twitter: vrijwel niemand maakt er gebruik van (Linda Duits)

Deze post verscheen eerst op dieponderzoek.nl.

Een jaar geleden was de overgang definitief: twitteraars hadden niet langer 140, maar 280 tekens tot hun beschikking. Het leidde tot gemopper (onder andere van mij) en uiteindelijk, zoals die dingen gaan, tot acceptatie. Twitter maakte cijfers bekend waaruit blijkt dat vrijwel niemand iets doet met die extra ruimte.

Op een rijtje:

  • De meest voorkomende lengte van een tweet is gedaald, van 34 naar 33 tekens;
  • 88 procent nog steeds 140 tekens of minder;
  • Slechts één procent van de tweets raakt aan de 280 tekens-limiet.

Het gebruik van afkortingen is daarentegen wel gedaald. ‘SMS taal’ als u r, w8 en b4 is dus definitief uit. Daarnaast zijn mensen beleefder geworden: het gebruik van please en thank you is gestegen met respectievelijk 54 en 22 procent.

(Ik kon de bron bij Twitter niet vinden, maar verschillende Amerikaanse techblogs zoals dezedeze en deze deelden de data.)

Op 2 manieren interessant: Bill Gates probeert Hans Rösling the imiteren over extreme armoede

Deze video is op twee manieren interessant. Aan de ene kant is er de inhoud, maar voor een didacticus is het ook interessant om te zien hoe Gates als grote Rösling-fan duidelijk de overleden meester probeert na te bootsen. Maar dan zie je dat het niet echt werkt. Het is niet noodzakelijk ‘het wel of niet hebben’, maar het toont vooral het gevaar van een stijl die niet je eigen is, overnemen. (Gevonden via Larry Ferlazzo)