Over computationeel denken, leren programmeren en eindtermen (3 problemen, 3 oplossingen)

Deze presentatie gaf ik op 17 mei voor OVSG en Vleva in Brussel.
De bronnen die niet vermeld worden in de presentatie, staan in Juffen zijn Toffer dan Meesters (2019)

Kinderen ‘doen wetenschap’ liever dan dat ze ‘wetenschapper zijn’

Kleine, subtiele verschillen in taal kunnen soms uitmaken. Via BPS Digest ontdekte ik dit onderzoek van Ryan Lei en collega’s bij 212 kinderen tussen 7 en 9 jaar oud uit 2 New Yorkse scholen die random toegevoegd werden aan een van twee groepen:

  • 1 groep was ‘identity-focused’, waarbij talig wetenschappers als een aparte groep mensen werd beschouwd
  • 1 groep was ‘action-focused’, waarbij het uitgangspunt in het taalgebruik was dat iedereen wetenschap kan doen

En voor alle duidelijkheid, dit zat hem in details:

For instance, at the beginning of the study the kids saw a video that introduced them to the scientific process. For the identity-focused group, the narrator of the video used phrases like “scientists make thoughtful guesses to help them learn about the world”. The action-focused group, on the other hand, heard language like “when people do science, they make thoughtful guesses to help them learn about the world”.

De houding van de kinderen t.a.v. STEM werd drie keer getest doorheen het jaar, en wat bleek? De groep waarbij men focuste in het taalgebruik op het doen van wetenschap, stonden positiever t.a.v. wetenschap.

De onderzoekers waarschuwen wel dat hun studie misschien te weinig deelnemers heeft en pleiten voor verder onderzoek.

Opmerking: voor wie het abstract leest, slechts 212 kinderen van de 306 zaten in het longitudinale onderzoek.

Abstract van het onderzoek:

Over the course of middle childhood, children’s interest and beliefs about their own capacities for success in science often decline. This pernicious decline is especially evident among underrepresented groups, including girls, members of some racial and ethnic minorities, and children from lower socioeconomic backgrounds. The present research (N = 306, ages 6–11) found that while children lose interest and feelings of efficacy about their potential to “be scientists” across middle childhood, they maintain more robust interest and efficacy about “doing science.” These patterns were confirmed in both longitudinal and cross‐sectional analyses; effects were stable or increased across time and age. Mediation analyses revealed that the positive effect of action framing is partially accounted for by children’s views that the group of people who do science is more inclusive than the category of scientists. These findings suggest that using action‐focused language to encourage children in science is more inclusive and may lead to more science engagement across middle childhood than language that emphasizes scientists as an identity category. Implications for educational practices will be discusse

Gewoon een spelletje? De kracht van spelletjes voor kinderen met gedragsproblemen

Kleutergewijs

Gewoon samen spelletjes spelen. Het is eenvoudig, goedkoop en leuk. En, uit een recente studie blijkt dat kinderen met gedragsproblemen daar veel baat bij hebben (Healey D. & Healey M., 2019).

Samen spelen met hun ouders helpt kinderen met gedragsproblemen

Wat als je kinderen met gedragsproblemen elke dag een halfuurtje samen spelletjes laat spelen met een ouder? Heeft dit invloed op het probleemgedrag? Kan het samen spelen van een gewoon memory- of bewegingsspel de kinderen helpen? En, werkt dat even goed als bijvoorbeeld een opvoedingsondersteuningsprogramma? Deze vragen kwamen aan bod in een onderzoek bij kinderen met gedragsproblemen (2019). Wat bleek? Elke dag een halfuurtje samen gestructureerde spelletjes spelen werkte even goed als de aanpak met een opvoedingsondersteuningsprogramma (Triple P, Postive Parenting Program): de ouders rapporteerden minder probleemgedrag zoals hyperactiviteit, aandachtsproblemen en agressie.Deze vermindering bleef ook standhouden tot 12 maanden na de interventie.

Het verrassende is dus dat we kinderen…

View original post 667 woorden meer

Welbevinden op school? Misschien is dit niet de juiste discussie…

Gisteren ging het in Ter Zake over onderwijs en de ondertussen vermoeiende tegenstelling welbevinden versus leren kwam er ook weer aan bod. Mocht je verwachten dat ik nu nog maar eens ga uitleggen dat het geen tegenstelling is, dat deed ik al eerder. Nieuwe cijfers doen vermoeden dat het gewoon zelfs een zinloze discussie is om een heel andere reden.

Als we kijken naar de laatste JOP-monitor, dan zien we dat 5,7% van de Vlaamse (en Brusselse jongeren) zich niet goed voelen/laag welbevinden hebben. Maar hoe groot is de invloed van school op dit welbevinden? Behoorlijk klein.

Scholen erven grotendeels het welbevinden van buiten de school. En dan vind ik het raar dat we in heel dit debat niet kijken naar de factoren die wel de levenstevredenheid eerder doen dalen:

 

Leestip: Taxonomieën: nuttige ordeningsprincipes

Onlangs schreef ik een stuk over taxonomieën in het onderwijs voor Van 12 tot 18. Het stuk is nu gewoon vrij te lezen, en wel hier.

Na het verschijnen van ons eerste mytheboek, Jongens zijn slimmer dan meisjes, was een van de meest gestelde vragen of de taxonomie van Bloom een mythe was of niet. Die vraag hebben we opnieuw uitgebreid behandeld in de publicatie Juffen zijn toffer dan meesters. In dit artikel sta ik stil bij de vraag waarom er taxonomieën bestaan en waarom de vraag of ze een mythe zijn, niet de juiste vraag is.

Wat is belangrijker in onderwijs?

Zaterdag was er een gesprek op Twitter waar ik even niet goed kon geloven wat ik las:

De discussie ging oorspronkelijk over het stijgend aantal ongeletterde kinderen in het Nederlandse onderwijs. Later kwam wel de verdediging dat er altijd wel kinderen zouden blijven die ongeletterd zijn door bijvoorbeeld mentale beperkingen, maar toch leek de hele discussie vooral te gaan over het doel van onderwijs.

Moeten we vooral de persoon vormen en leren met elkaar omgaan versus ‘opbrengsten’ zoals lezen en schrijven:

Misschien is dit wel de verklaring:

Mijns inziens is het een luxe om over onderwijs te kunnen nadenken, maar die luxe vervalt als we kinderen de basis van cultuur niet meer kunnen meegeven. Die basis is lezen, schrijven, rekenen,… en met elkaar omgaan en de best mogelijke versie van jezelf worden.

Je mag daar dan heel filosofisch over doen, maar ondertussen ben ik blij dat er genoeg mensen proberen de laaggeletterdheid tegen te gaan. Maar dat is natuurlijk maar mijn mening. Jan bood aan hier later op terug te komen, I’ll keep you posted.