Ik kreeg de vraag van De Morgen om een stuk te schrijven naar aanleiding van het nieuwe onderzoek van Frank Vandenbroucke, het werd een brief. Oja, het woord jobshotters hoorde ik het eerst in een gesprek met Frank Van Massenhove.

Beste toekomstige jobhoppers,

We kennen elkaar niet echt, maar ik krijg steeds vaker vragen over jullie. Waarom komen de jongeren niet op straat? Waarom horen we hen zo weinig protesteren? Als je de analyse leest van Frank Vandenbroucke (Vooral jongere loopt kans om arm te worden, DM 2/11), lijkt de vraag relevanter dan ooit. Ik geloof dat Reagan een van de eersten was die in een van zijn verkiezingscampagnes stelde dat de volgende generatie het wellicht voor de eerste keer slechter zou hebben dan de vorige. Dat waren jullie ouders en hun luxe bleef stijgen, alhoewel ze zich ondertussen misschien een burnout hebben gewerkt. We zijn nu 30 jaar later, maar de voortekenen zijn er dat de uitspraak van Reagan nu effectief wel eens zou kunnen kloppen…

Maar niet voor jullie.

Want laat ons eerlijk zijn, in feite gaat het nog steeds relatief goed met jullie, als je tenminste niet bezwijkt onder de druk. Je kan klagen over de nieuwe verhoging van de ticketprijs van Rock Werchter. Je kan foeteren omdat de trein terug niet rijdt door een nieuwe volgens jou onterechte staking. Tegelijk besef je ergens wel dat studeren in Vlaanderen nog steeds relatief goedkoop is, ondanks de dure kot- of appartementkosten. Het inschrijvingsgeld is laag en we hebben nog steeds beurzen in plaats van studieleningen. En mispak je niet, voor jullie zal er wellicht nog wel degelijk veel werk zijn, als je tenminste slim een richting koos waarin er jobs te vinden zullen zijn. Als de economie aantrekt zal je quasi zeker kunnen springen van die ene jobkans naar de andere, net omdat er te weinig jongeren zijn zoals jullie.

De nuance in het verhaal zit er hem in dat Vandenbroucke het heeft over een andere groep jongeren. Hij schetst een tweedeling in de maatschappij. Die welbepaalde groep jongeren, die ‘zij’ waar het over hebben die meer risico lopen op armoede, linkt hij aan gezinnen waar niemand nog werkt.  Het zijn jongeren waar jullie waarschijnlijk minder contact mee hebben. Het gaat namelijk over de toekomstige jobshotters. Dit zijn mensen die van de ene job naar de andere zullen geshot worden, als ze al het geluk hebben van af en toe werk te vinden. Mensen waarvan jij misschien denkt dat ze er zelf voor gekozen hebben, wellicht omdat je dit vaak genoeg hoorde in je omgeving. Opvallend, Vandenbroucke denkt ook voorzichtig aan eenoudergezinnen of nieuw-samengestelde zinnen. Opgelet, misschien komt het toch meer dichterbij dan je vermoedde.

Hebben jullie redenen om op straat te komen? Voor jezelf dus vooralsnog niet. Het algemeen optimisme bij jullie staat al lang onder druk, maar het optimisme over jullie eigen leven blijft voorlopig intact zolang de dreiging niet reëel is. Ferdi De Ville (DM 31/10) riep jullie deze week nog op om kritischer te zijn. Volgens hem gaan te veel jongeren mee in een pensée unique, namelijk het mantra dat we steeds horen dat we langer zullen moeten werken. Ik denk het ook, we zullen vooral moeten nadenken hoe we dat allemaal samen op een menselijke manier kunnen doen.

Er leeft nog steeds het hardnekkige idee dat jongeren per definitie progressief zijn. Dit gaat terug naar de eerste Britse jongerenonderzoekers die misschien teveel hun eigen wensen projecteerden op wie ze onderzochten. De waarheid is dat de schakeringen tussen jongeren vaak behoorlijk matchen met deze bij de andere generaties. Trouwens net als bij veel mensen zijn jullie links en rechts tegelijk. Jullie zijn enerzijds wellicht tegen de verjonging van de GAS-boetes, maar anderzijds zijn jullie evenzeer tegen de vakbond en voor strengere straffen.

Het ding is, beste toekomstige jobhoppers, de jobshotters kunnen jullie hulp gebruiken. Niet omdat ze niet mondig zouden zijn of dommer, integendeel. Wel omdat ze nauwelijks gehoord worden en jullie ook hier meer kansen krijgen. Onder jullie zitten er bijvoorbeeld wel een paar jongeren met de nodige impact op Twitter, bij hen vind je deze niet of nauwelijks. Al gemerkt hoe vaak dit kanaal bijna een toegangspoort blijkt tot de grote media?

Laat je niets wijsmaken in verband met de grote protestbewegingen in Europa en daarbuiten, meestal waren het echt maar een klein groepje van trekkers met grote netwerkkansen die aan de basis lagen. Ik weet dat jullie solidair willen zijn, maar tegelijk was je tot nu toe misschien onbewust selectief in de keuze met wie, onbekend maakt nu eenmaal onbemind?

Vriendelijke groeten,

Pedro