Doe mensen lachen en ze vertellen je een pak meer over zichzelf. Het is een opvallend resultaat van een experiment van Alan Gray en collega’s en is misschien bruikbaar voor onderwijsmensen en opvoeders.

Groepjes van 4 mensen van in totaal 112 deelnemers kregen een van drie mogelijke video’s, een grappig stukje comedy, een optimistische documentaire, maar niet per se grappig of een neutrale instructievideo over golf. Onafhankelijke observators merkten dat er – verrassing – meest gelachen werd bij groepjes die de grappige video zagen.

Vervolgens kregen de proefpersonen de opdracht 5 persoonlijke dingen over zichzelf te noteren. Opvallend: de deelnemers die het meest gelachen hadden, de groepjes met de comedy video, gaven het meeste over zichzelf bloot, terwijl er tussen de andere video’s geen verschil merkbaar was.

De redenering is dat lachen voor endorphines zorgt die een zekere vorm van relaxatie met zich meebrengt die er niet per se is als je je gewoon goed voelt. Die toestand zorgt er dan voor dat je meer over jezelf deelt.

Abstract van het onderzoek:

If laughter functions to build relationships between individuals, as current theory suggests, laughter should be linked to interpersonal behaviors that have been shown to be critical to relationship development. Given the importance of disclosing behaviors in facilitating the development of intense social bonds, it is possible that the act of laughing may temporarily influence the laugher’s willingness to disclose personal information. We tested this hypothesis experimentally by comparing the characteristics of self-disclosing statements produced by those who had previously watched one of three video clips that differed in the extent to which they elicited laughter and positive affect. The results show that disclosure intimacy is significantly higher after laughter than in the control condition, suggesting that this effect may be due, at least in part, to laughter itself and not simply to a change in positive affect. However, the disclosure intimacy effect was only found for observers’ ratings of participants’ disclosures and was absent in the participants’ own ratings. We suggest that laughter increases people’s willingness to disclose, but that they may not necessarily be aware that it is doing so.