Er is een nieuwe jaargang aangekondigd van de Global Teacher Prize, een initiatief dat vorig jaar een eerste keer ingericht werd en dat de bedoeling heeft om onderwijs en leraren in het zonnetje te zetten. Van de 50 laureaten die dit jaar de voorlaatste ronde haalden ken ik oa Tom Bennett en Jelmer Evers.

Ik vind het een mooi initiatief, maar het zadelde me ook op met een probleem. Vorig jaar was er geen enkele Vlaamse of Belgische laureaat bij de laatste vijftig, dus ik wou nu graag iemand nomineren. Gevolg? Dagen tobben.

Door mijn job kom ik zoveel straffe en fijne leraren tegen dat kiezen moeilijk is. Als ik naar de laureaten van vorige editie kijk, zijn het vaak leraren die iets extra’s gedaan hebben, een beweging opgestart, bijscholingen voor collega’s organiseren, een eigen school hebben opgestart,… De leraren die ik tegenkom, hebben dat vaak niet gedaan.

Maar wat te denken over Riet die elke ochtend de kinderen op de basisschool met een glimlach ontvangt en voor wie de kinderen extra hun best doen, omdat ze zo lief is? Of wat met de leraren die ik vorige week ontmoette en hun leerlingen ondersteunden bij de eis van de kinderen dat de straat voor hun school autovrij werd?  Met succes, trouwens.

Mensen als Tom en Myriam zijn misschien minder voor de hand liggend als keuze, maar op iets latere leeftijd je job opgeven en voor onderwijs kiezen (en loon inleveren, terug onzekerheid,…), ik kan daar enkel respect voor hebben.

Het zijn maar enkele, misschien kleine voorbeelden van mooi werk dat ik dagelijks zie bij leraren. De namen zijn misschien fictief, de daden niet.

Hen nomineren voor een dergelijke wereldprijs lijkt misschien dom, want ogenschijnlijk zijn ze minder spectaculair. Anderzijds, zij zijn het die dagelijks het verschil maken en tonen wat een leraar is.

Het brengt me bij mijn grootste probleem: er zijn er zoveel?

En dan heb ik het enkel nog maar over de leerkrachten die ik persoonlijk ontmoet heb, een fractie van de lerarenpopulatie hier in onze plek op de wereldbol.

Ik ga zeker proberen iemand te nomineren, maar zelden voelde kiezen zo erg als verliezen.