Een van de belangrijkere boeken van de voorbije jaren, is volgens mijn bescheiden mening, Schaarste van Mullanaithan en Shafir. Hierin beschrijven ze hoe stress door schaarste onze mentale bandbreedte vermindert waardoor we enkel op korte termijn nog dingen doen en er een tunnelvisie ontstaat.

2 nieuwe onderzoeken verdiepen de kennis over wat stress kan veroorzaken en hebben een duidelijke link met leren.

Onderzoek 1 toont dat stress een negatief effect op onze zelfcontrole kan hebben. Dit is in feite iets waar je geen onderzoek voor lijkt nodig te hebben. Je zal makkelijker dat koekje eten als je gestresseerd bent, terwijl je net op je lijn let. Dergelijk onderzoek toont ook dat we wellicht fouten zullen maken die de stress ironisch genoeg kunnen verhogen.

Het tweede onderzoek toont de link tussen stress en metacognitie. Uit het onderzoek blijkt dat we onder stresserende omstandigheden minder goed kunnen inschatten of we iets al dan niet weten.

Je zou nu kunnen opperen dat we alle stress uit bijvoorbeeld onderwijs moeten bannen, maar dit is om een paar redenen de verkeerde conclusie.

Ten eerste kan een zekere vorm van druk of zelfs – taboe – element van competitie wel leuk zijn, denk aan de hele gamificiation-beweging. Te veel en onnodige stress opleggen is natuurlijk iets waar we collectief over moeten waken.

Ten tweede is het naïef te denken dat we alle stress uit het leven van onze kinderen kunnen bannen. Als we al elke thuissituatie positief zouden kunnen houden (euh) dan zijn er nog de puberrelaties, de dromen, enz. Daarom besluiten Hattie en Yates in hun boek Visible Learning & The Science of Learning dat we vooral onze kinderen en jongeren moeten leren omgaan met stress.