Even over wat we in onderwijskringen vaak ‘Brussel’ noemen

Gisteren knaagde er iets in mij toen ik uit de uitzending van De Afspraak kwam. Ik zat er om duiding te geven bij de concrete plannen voor de zeer voorzichtige opstart van onze scholen hopelijk op 15 mei. Plannen waar ik aan meegewerkt heb als van de experten, een radertje in een veel groter geheel. Over dat groter geheel wil ik het even hebben, want dit wordt te vaak onderbelicht.

In onderwijs hoor je wel eens ‘het moet van Brussel’, al lijkt het wat minder de laatste tijd. Tegelijk lijkt niemand echt te weten wie of wat ‘Brussel’ dan wel is? Is het de minister? Is het de inspectie of de administratie? Misschien zijn het wel de koepels of netten?

De voorbije drie weken heb ik van dichtbij heel ‘Brussel’ en veel meer van dichtbij mogen meemaken. Van mensen van de onderwijsadministratie, over kabinetsmedewerkers, tot sociale partners, enzovoort. Er waren juristen, communicatiemedewerkers, onderzoekers, pedagogische begeleiding, virologen, inspecteurs,… Ik noem geen namen om twee redenen. Velen onder hen blijven liever onder de radar en vooral in mijn opsomming zou ik zeker mensen vergeten.

Eerlijk, ik was onder de indruk. Er is heel, heel hard gewerkt, wetende dat we niet konden krijgen wat we allemaal wilden: iedereen zo snel mogelijk gewoon terug op school. Er gaan veel minder kinderen veel minder naar school gaan op 15 mei dan gelijk wie hoopte, allemaal ingegeven door dat ene leitmotiv: veiligheid, veiligheid, veiligheid. Laf ben ik blij dat ik zelf niet bij die uiteindelijk beslissing betrokken was. Het zijn onmogelijke keuzes als je net als ik de voorbije dagen veel trieste verhalen gehoord en gelezen hebt van mensen bij wie het water aan de lippen staat en voor wie de huidige planning allesbehalve goed nieuws is. Wat me trouwens opviel was hoe goed veel betrokkenen de soms harde situaties kenden waarin sommige kinderen en scholen zich bevinden.

Ik was onder de indruk van zowel de vele mensen die voorbereidend werk gedaan hebben, als ook van de sociale partners die na dagen onderhandelen tot een akkoord kwamen dat ze nu uit een mond verdedigen. Net zoals voor de paasvakantie is iedereen het eens over de te volgen weg. Dit kan hopelijk een beetje rust en duidelijkheid bieden in moeilijke en onzekere tijden.

Tegelijk weet ik zeker dat iedereen die bij dit alles betrokken was, dit wellicht deed beseffend dat wat wij aan het doen waren toch makkelijker is dan wat ouders, kinderen, scholen en zeker directies doormaken en nu nog voor de boeg hebben. Het is ongelooflijk pittig wat op tafel ligt om onderwijs toch nog door te laten gaan op een veilige manier.

Hierbij is het wel goed te merken dat heel ‘Brussel’, wie ‘Brussel’ ook allemaal mag zijn, ondertussen aangeeft dat dit de volgorde van belangrijkheid is in deze Corona-tijd:

  1. Veiligheid
  2. Mensen (met het sociaal emotionele, het welbevinden van alle betrokkenen)
  3. Leren
  4. Organisatie
  5. Evaluatie

Een gedachte over “Even over wat we in onderwijskringen vaak ‘Brussel’ noemen

  1. Dag Pedro

    Chapeau, al mijn respect. Dit zijn onmogelijke beslissingen die toch moeten genomen worden. Ben ook gerust gesteld dat jij mee aan tafel zat want heb veel vertrouwen in je manier van kijken en het vele werk dat je de voorbije maanden hebt neergezet.

    Hopelijk raakt dit plan doordeveiligheidsraad morgen en stopt daarmee ook de polarisering Vlaanderen wallonie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.