Elke dag sterven er 24 vliegtuigen vol kinderen. Max Röser gaf dit bij het begin van zijn lezing gisteren aan de KU Leuven mee als een van de redenen waarom hij met Our World in Data startte. Als een vliegtuig neerstort dan krijgt dit veel aandacht, denk aan vorige week het tragische ongeval in Washington DC. Maar dat ongeluk was uitzonderlijk.
Daar tegenover staat 16000 kinderen die elke dag sterven. Elke seconden zijn dat 11 kinderen. En veel van die overlijdens zijn te voorkomen.

Nu kun je denken dat de wereld verschrikkelijk is. En je hebt daar argumenten voor. 4,3% van alle kinderen wereldwijd sterven voor ze 15 jaar worden.

Maar… Röser gaf ook mee in zijn lezing, dat nieuws meestal zich richt op het negatieve, op het slechte. Maar daardoor zie je geen vooruitgang. En als je dat niet ziet, verlies je als samenleving hoop.

Als je vraagt of de kindersterfte toenam, afnam of gelijk bleef. Dan zal bijvoorbeeld in België 88% dat de kindersterfte gelijk bleef of toenam.

Maar je raadt het al, dit is niet het geval. Waar in 1800 je als kind meer dan 30% kans had te sterven voor je vijfde verjaardag. Nu is dat wereldwijd minder dan 10% en dan enkel nog maar in een relatief kleine groep van landen. Zelfs in een pak landen in Afrika is het nu tussen de 0 en 5%.

Er zijn ook dingen waar we weinig over weten. Max Röser nam een opvallend voorbeeld: de data om uitspraken te doen over de mentale gezondheid wereldwijd, en zeker over de evoluties hierin, is van een bedenkelijke kwaliteit. Komt er ook nog bij dat het bijvoorbeeld moeilijk af te leiden valt of er bijvoorbeeld meer mensen lijden aan mentale problemen, of dat mensen het nu makkelijker durven laten blijven of hulp zoeken.

Zijn conclusie? De titel van deze blogpost;