Mensen die me kennen, weten dat ik een nieuwsfreak ben. Er komen hier thuis elke dag 4 kranten toe, sommige digitaal. Ook onze kinderen volgen het nieuws op de voet, ik weet niet of het nature of nurture is, wellicht beide.

Eerder had ik al wel momenten waarbij ik begreep waarom een van mijn beste vriendinnen nieuws begon te mijden. Nu helemaal, ook al kan ik mijn blik niet weg trekken. Op Twitter citeerde Jan De Meulemeester Lenin: Er zijn decennia waarin er niets gebeurt en weken waarin zich decennia voltrekken. Het citaat kwam bij nieuwe uitspraken van Trump over Zelenski. De voorbije twee weken werden vrienden van me in de VS in chaos gestort. Ondertussen is het twijfelen aan de nood aan een nieuwe bewapening zo 2019. En ik zal maar niet beginnen over de recente oproepen voor aanslagen in Brussel en Antwerpen.

We hebben het vaak over de mentale toestand van onze kinderen en vooral van onze jongeren. Los van de discussies over de (mogelijke) oorzaken, wordt het wel steeds moeilijker om hoop mee te geven tegen deze achtergrond. En nochtans is die hoop zo nodig, cruciaal zelfs. Zelf was ik zo blij met de lezing van Max Röser recent in Leuven, ze kwam geen dag te vroeg maar misschien moet ik regelmatig terug mijn notities van die avond er bij nemen.

Oja, puur technisch, even uit de oude doos: het antwoord op de vraag in de titel.