Ben van nature een optimist, maar twee krantenartikels vandaag geven weinig reden tot optimisme. Aan de ene kant is er het nieuws over de toename van gedragsproblemen bij leerlingen waar de Vlaamse CLB’s voor waarschuwen. Tegelijk staat er in De Standaard even alarmerende cijfers over de duidelijke stijging van zelfmoordpogingen bij jongeren in Vlaanderen sinds de pandemie.

Het lijkt haaks te staan met de boodschap die we ook uit onderzoek zien, namelijk dat het wel degelijk met de meeste jongeren goed gaat. Maar… dat wil niet zeggen dat met een (steeds grotere) groep niet goed gaat. We zagen wel degelijk mentale problemen toenemen al voor Corona en deze kregen daarna een enorme boost.

Het zijn vooral jongens die gedragsproblemen vertonen. Het zijn vooral meisjes die mentale problemen melden. Het is veruitwendigen (vooral jongens) of verinwendigen (vooral meisjes) van zich niet goed voelen. Het is ook geen Vlaams probleem alleen. Het is al langer een thema in de Angelsaksische wereld, ook in Frankrijk.

Ik heb al veel geschreven over mogelijke oorzaken. Maar oplossingen? Meer structuur, meer houvast,.. op school én thuis. Maar dan moeten ouders en scholen hiervoor ook de (mentale) ruimte hebben.

En misschien ook nog iets anders, misschien nog iets moeilijkers: hoop?

Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de website http://www.zelfmoord1813.be.