*update*: in de oorspronkelijke versie haalde ik beide posts door elkaar. Volgende keer betere notities maken als ik iets lees in mijn vakantie!

Er zijn mensen die een AI-model zien code genereren, samenvattingen schrijven of zelfs een halve roman neerpennen, en denken: Wow. De toekomst is nu.
En dan heb je Ptacek. In zijn stuk dat qua toon ergens balanceert tussen een stand-up monoloog en een IT-dictaat – legt Ptacek uit waarom AI niets voorstelt. Codegeneratie? Tijdverlies. Automatisering? Overschat. Iedereen die AI gebruikt om te werken of leren? Zwaargevallen. Volgens hem zijn we collectief gehersenspoeld door Silicon Valley goeroes, TED-talks en misschien ook een beetje door onze eigen hoop dat technologie ooit iets makkelijker zou maken.

En toegegeven, hij schrijft vlot. Hij schreef een reactie op Nikhil Suresh, die eerder vooral pro-AI schreef en daar ook behoorlijk ver gaat.

Want neen, niemand beweert dat ChatGPT perfect is. (Tenzij misschien ChatGPT zelf, op een slechte dag.) Maar dat betekent nog niet dat het waardeloos is. AI doet al zinvolle dingen: helpen structureren, samenvatten, corrigeren, genereren. En ja, ook code schrijven – mits de mens in de buurt blijft. Maar ja, zelfs een mens zou ik niet altijd zonder toezicht laten programmeren.

Ptacek wil ons zowat doen geloven dat AI pure onzin is omdat het nog niet alles foutloos en autonoom doet. Da’s alsof je in 1903 naar de Wright brothers kijkt, hun vliegtuig 12 seconden ziet vliegen, en roept: “Haha, nog steeds geen intercontinentale vlucht, sukkels!”

De waarheid zit ergens tussen een hype en een hoax. AI is geen magische oplossing, maar ook geen nutteloos speeltje. Het is een gereedschap. En of dat nu een hamer is of een hallucinerende tekstrobot, het hangt af van wie ermee werkt.

Dus zijn we allemaal gek? Misschien. Maar als dat betekent dat we met open vizier experimenteren, bijleren en fouten durven maken – dan is dat een soort waanzin waar ik wel in geloof.

Misschien zullen nu een paar mensen verbaasd zijn. Ik kreeg de voorbije maanden een paar keer te horen dat ik veel te negatief ben over AI. Maar deze stempel krijg je al snel, merkte ik, als je kritisch durft zijn. Of – terecht imho – opmerkt dat veel onderzoek naar leren en AI behoorlijk rammelt. Maar voorzichtigheid is een mes dat aan twee kanten snijdt – of misschien wel drie. Het is de beperkingen en de gevaren zien én de mogelijkheden onderzoeken.