Ziezo, het laatste blogbericht van dit schooljaar, dit academiejaar, dit seizoen. Ik heb al jaren de gewoonte om dan terug te kijken en eventueel de meest gelezen blogposts te herhalen. Maar ik moet bekennen dat ik daar weinig zin in had. Misschien is het de hitte van de voorbije dagen?

Wel wil ik iedereen bedanken die deze blog heeft gelezen, commentaar heeft gegeven via alle mogelijke kanalen, vragen heeft gesteld, me heeft getriggerd en me soms ook gewoon regelrecht heeft ontroerd.

Maar mag ik even stilstaan bij een positieve evolutie die ik de voorbije maanden heb kunnen vaststellen?

Ik denk namelijk oprecht dat we in een periode leven waarin er terug opvallend veel goede muziek gemaakt wordt. En dan heb ik het niet enkel over de (stok)oude rotten die nog steeds platen maken. Denk dan een Paul McCartney met zijn eerlijke, echt fijne nieuwe. Nee, ik heb het vooral ook over de vele jonge mensen, hier en internationaal die echt mooie muziek maken.

Dit weekend dacht ik dit nog toen ik deze song van Nectar Woode opeens hoorde passeren met Elton John op de piano:

Of wat te denken van andere sterke vrouwen, zoals Raye of Robyn. Zij kwamen meerdere keren op repeat voorbij tijdens mijn lange ritten. Ik merkte ook zo vaak dat ik op de radio een song hoorde die ik nog niet kende, maar waarvan ik meteen dacht: die moet ik opzoeken. En over vele, verschillende genres heen.

Het is bon ton om te klagen dat het vroeger beter was, en er is – terecht – veel te doen over AI in muziek, maar mag ik even ook blij zijn met het vele goede dat er nog gebeurt?

Je mag dit zien als een metafoor voor van alles en nog wat, maar het is vooral een oprechte observatie. En misschien ook wel een boodschap: zij die nu vooral muziek gaan maken, groeten je, tot in augustus!

P,s.: Voor alle duidelijkheid, ik heb geen maand vakantie, meer nog, mijn vakantie is grotendeels niet in juli, maar ik neem traditioneel een blog-break in juli.