Ik ben meestal niet de persoon van het pessimisme of van de avondlandgedachte. En ook nu wil ik hier geen groot doembeeld schetsen en me gaan inschakelen bij de mensen die denken dat AI opeens te slim zal zijn en de mensheid zal uitroeien. Maar… de voorbije maanden merkte ik dat AI wel degelijk al veel menselijks kapot aan het maken is. Enkele concrete voorbeelden:
Ik heb een zeer dubbele houding ten opzichte van LinkedIn. Aan de ene kant levert het platform veel trafiek op naar deze blog (fijn). Maar de voorbije tijd merk ik dat er steeds meer inhoud met AI wordt geschreven. Heb al een tijdje een Pangram-account, maar heb de tool vaak niet eens meer nodig. Momenteel populair is het format van een superkleine anekdote (ik kocht vandaag een jurk in de Hema) en vervolgens een visie op een groot wereldprobleem.
Over Pangram gesproken: het ding heeft me al superonzeker gemaakt over mijn eigen teksten. In de maand juli heb ik zeer veel geschreven, en regelmatig mijn eigen teksten laten controleren op AI. Let wel: ik wist dus heel goed dat ik het zelf geschreven had! Meer nog, sommige teksten dateerden van vóór 2022 en konden dus geen AI bevatten! Maar blijkbaar zijn sommige zinsconstructies die ik toen en momenteel gebruik populair bij AI-bots. Ik durf nu zelf al een hele tijd geen gedachtestreepjes meer gebruiken – iets wat ik vroeger nochtans zeer vaak deed.
Nog een erger voorbeeld: een paragraaf die 3 mensen los van elkaar verbeterden, die een redacteur overging, werd opeens als AI gelabeld in vergelijking met mijn bronversie, die niet als AI werd gelabeld. Nu, ik gebruik zelf ook wel degelijk AI, maar niet op de manier dat deze tekst door AI werd geschreven. Ik krijg tijdens het schrijven suggesties van Grammarly, vraag feedback voor teksten aan Claude of ChatGPT en gebruik die laatste of Google Translate voor de Engelstalige versie. Maar… hoe vaak kreeg ik feedback om mijn quirky humor weg te laten of bepaalde zinsconstructies aan te passen, waarvan ik dacht: die zijn toch prima? Brengt me bij een derde trend:
Onze taal zal achteruitgaan. Ik heb het dan niet (enkel) over wat er gebeurt als niemand nog zelf teksten produceert, maar de technologie lijkt ons in de richting van eenheidsworst te duwen. De ironie is: de AI-giganten beseffen dit ook. Ik schreef het al eerder op mijn Engelstalige blog op basis van een Nature-studie. Het bronmateriaal is op. Daarom zijn nu grote AI-bedrijven bijna letterlijk een deel van ons verleden aan het opkopen, inscannen én vernietigen.
En bij het schrijven van het vorige punt kwam een andere frustratie op. De zoekmachines en zoekfuncties zijn door AI om zeep geholpen. Nee, echt. De zoekresultaten van Google: bedroevend ondertussen. De resultaten van deze eigenste WordPress: tijdrovend. Zelfs een mail zoeken in mijn eigen mailprogramma: vergeet het. Men wou het beter maken met AI, maar de tijd die ik al heb verloren…
Ok, nu ben ik effectief aan het ranten, dus tijd om op te houden. Wil het dus maar niet ook nog hebben over de milieu-effecten, de grote macht, de mogelijke instortende economie,… Deze blog staat sowieso al vol over de effecten (positief en negatief) op onderwijs. Oh, en ik zal het ook maar niet hebben over AI en muziek, al is er daar net wel een belangrijke gerechtelijke uitspraak over geveld.
Oja, de ironie is dat ik nu 12 dagen ga proberen niet of nauwelijks te schrijven. De blogposts die vanaf morgen verschijnen, schreef ik de voorbije maand terwijl ik nog aan het werk was.