De Onderwijsspiegel 2026 van de Onderwijsinspectie ligt vanaf vandaag op tafel. Zoals elk jaar biedt dit rapport veel cijfers, veel vaststellingen en vooral veel herkenning voor wie in het onderwijs werkt. In de media wordt er vooral gefocust op de vaststelling dat 1 op 5 scholen niet slagen en noemt de minister het “alweer geen goed rapport”.

Laat ik even op ruimere afstand kijken. Dan zie ik dat er één lijn er vrij duidelijk doorheen loopt. Scholen doen wel degelijk inspanningen. Er is vaak ook effectief een visie… maar die wordt onvoldoende systematisch vertaald. Er wordt ook nagedacht over kwaliteit. Maar… dit alles wordt vaak niet zichtbaar op de klasvloer.

Lees verder →

Als onderwijsmythbuster krijg ik vaak vragen over uitspraken die mensen doen. De voorbije weken kreeg ik opvallend een paar keer deze uitspraak aangereikt: “Begrijpend lezen bestaat niet.” Voor de ene klinkt die uitspraak vreemd, voor de ander zit er misschien wel iets in. Misschien net omdat ze iets raakt dat al langer wringt in onderwijs. Maar zoals wel vaker: als je ze letterlijk neemt, klopt ze niet. En als je ze goed probeert te begrijpen, wordt de vraag potentieel interessanter.

Lees verder →

Na een korte pauze zijn Rinke en ik terug met ons maandelijks overzicht van opvallend onderwijsnieuws. In deze aflevering passeren vier boeiende thema’s de revue, van klassieke onderwijsdebaten tot verrassend nieuw onderzoek.

Lees verder →

Vorige week sprak ik met een groep schooldirecties in Nederland over inclusief onderwijs. Daarbij hoorde ik een paar keer dezelfde opmerking terugkomen: voor kinderen met bijvoorbeeld gehoorproblemen of een visuele beperking is inclusief onderwijs vandaag eigenlijk geen grote uitdaging meer. En ergens klopt dat ook, denk ik. Daar is expertise opgebouwd, ondersteuning georganiseerd, ervaring gedeeld.

Maar… de groep waar het vandaag steeds vaker over gaat, is een andere. Kinderen en jongeren met complexe gedragsproblemen, met mentale gezondheidsnoden, met een thuissituatie die onder druk staat. Jongeren die vroeger – sneller, vaker – in de jeugdzorg terechtkwamen. En die nu steeds vaker in scholen blijven hangen, omdat er simpelweg geen plek is.

Lees verder →

Er is iets onweerstaanbaars aan oplossingen die tegelijk oud én nieuw zijn. Mondelinge examens bijvoorbeeld. Eeuwenoud, ooit de norm, daarna grotendeels verdwenen, en nu plots weer helemaal terug in de aandacht. Niet uit nostalgie, maar uit noodzaak. Want sinds de opkomst van generatieve AI klinkt steeds vaker dezelfde reflex: als schrijven niet meer betrouwbaar te beoordelen is, dan moeten we terug naar spreken? Het klinkt logisch. En ergens klopt het ook. Dus op naar meer mondelinge examens? Hold your horses…

Lees verder →

Ik zag enkele discussies op sociale media over de grote enquête van de scholierenkoepel. Aan de ene kant zien mensen ze als een belangrijke waarschuwing. Anderen zetten ze al snel weg als niet degelijk genoeg, ondanks de grote steekproef. Wat kan je hiervan maken? Ik doe een poging.

Lees verder →

Na mijn vorige blogpost over emoties en cognitieve belasting kreeg ik een interessante reactie. De lezer wees er terecht op dat negatieve emoties zoals angst, schaamte of stress cognitieve capaciteit kunnen opslorpen. Dat maakt leren moeilijker. Vanuit dat perspectief is het logisch om in onderwijs aandacht te hebben voor stressreductie, zeker bij leerlingen die ook buiten school met extra stressfactoren te maken hebben. Ik schreef ook eerder over het effect van bijvoorbeeld toxische stress, ook al op jonge leeftijd. Al weten we ook dat er vormen van stress zijn die net ook goed voor je kunnen zijn.

Lees verder →