Ik ben geen Temptation Island-kijker. Ik ken het programma vooral van de persiflages in De Ideale Wereld. Maar ik begreep dat de koppels die de uitdaging aangaan beelden van elkaar te zien krijgen en daarop moeten reageren. Natuurlijk kunnen die beelden enorm suggestief zijn en zo de waarheid geweld aandoen.
Wel… dat is exact wat de makers van Blind Gekocht met ons, de kijker, doen. Begrijp me niet verkeerd, ik kijk ook graag naar deze verbouwporno, maar het format is ondertussen wel meer dan duidelijk:
Beeld je in: je schrijft iets genuanceerd. Je probeert bewust weg te blijven van de klassieke tegenstellingen. Niet dit óf dat, maar hoe dingen samenhangen. En dan gebeurt het.
De voorbije dagen, weken, maanden zijn pittig geweest. Een van de rotsen in mijn leven is de voorbije tijd traag maar gestaag weggeleden. Zonder mijn opa was ik hier letterlijk niet, maar mijn grootouders hebben sowieso ontzettend veel betekend in mijn leven. Ik besef dat ik het ongelooflijke geluk gehad heb om zo lang in hun gezelschap te mogen hebben vertoefd. Dat onze kinderen hun overgrootouders zo goed hebben kunnen leren kennen, is iets dat niemand hen en ons nooit nog kan afnemen.
Maar oma stierf enkele zomers geleden en nu is opa er niet meer. Dank aan iedereen die er deze laatste maanden, weken, dagen en uren geweest is voor hem.
Opa en oma waren gelovig. Het troost me dat ze nu weer samen zijn. Eindelijk, want hij miste haar enorm.
Misschien merkte je de voorbije jaren dat ik bijna altijd two-tone schoenen draag. Dit is een indirect eerbetoon aan mijn opa op dubbele manier. Als kind keek ik zo vaak met hem op zaterdagmiddag naar oude zwart-witfilms. Films met onder andere Fred Astaire, Bing Crosby,… Ik nam zo zijn voorliefde voor big bands over en associeer sindsdien dergelijke schoenen met stijlvol. En extra omdat mijn opa jarenlang voorzitter was van Dansclub Tropicana in Eeklo.
Laat ik even op ruimere afstand kijken. Dan zie ik dat er één lijn er vrij duidelijk doorheen loopt. Scholen doen wel degelijk inspanningen. Er is vaak ook effectief een visie… maar die wordt onvoldoende systematisch vertaald. Er wordt ook nagedacht over kwaliteit. Maar… dit alles wordt vaak niet zichtbaar op de klasvloer.
Als onderwijsmythbuster krijg ik vaak vragen over uitspraken die mensen doen. De voorbije weken kreeg ik opvallend een paar keer deze uitspraak aangereikt: “Begrijpend lezen bestaat niet.” Voor de ene klinkt die uitspraak vreemd, voor de ander zit er misschien wel iets in. Misschien net omdat ze iets raakt dat al langer wringt in onderwijs. Maar zoals wel vaker: als je ze letterlijk neemt, klopt ze niet. En als je ze goed probeert te begrijpen, wordt de vraag potentieel interessanter.
Na een korte pauze zijn Rinke en ik terug met ons maandelijks overzicht van opvallend onderwijsnieuws. In deze aflevering passeren vier boeiende thema’s de revue, van klassieke onderwijsdebaten tot verrassend nieuw onderzoek.
Vorige week sprak ik met een groep schooldirecties in Nederland over inclusief onderwijs. Daarbij hoorde ik een paar keer dezelfde opmerking terugkomen: voor kinderen met bijvoorbeeld gehoorproblemen of een visuele beperking is inclusief onderwijs vandaag eigenlijk geen grote uitdaging meer. En ergens klopt dat ook, denk ik. Daar is expertise opgebouwd, ondersteuning georganiseerd, ervaring gedeeld.
Maar… de groep waar het vandaag steeds vaker over gaat, is een andere. Kinderen en jongeren met complexe gedragsproblemen, met mentale gezondheidsnoden, met een thuissituatie die onder druk staat. Jongeren die vroeger – sneller, vaker – in de jeugdzorg terechtkwamen. En die nu steeds vaker in scholen blijven hangen, omdat er simpelweg geen plek is.
Er is iets onweerstaanbaars aan oplossingen die tegelijk oud én nieuw zijn. Mondelinge examens bijvoorbeeld. Eeuwenoud, ooit de norm, daarna grotendeels verdwenen, en nu plots weer helemaal terug in de aandacht. Niet uit nostalgie, maar uit noodzaak. Want sinds de opkomst van generatieve AI klinkt steeds vaker dezelfde reflex: als schrijven niet meer betrouwbaar te beoordelen is, dan moeten we terug naar spreken? Het klinkt logisch. En ergens klopt het ook. Dus op naar meer mondelinge examens? Hold your horses…
Ik ben geen Temptation Island-kijker. Ik ken het programma vooral van de persiflages in De Ideale Wereld. Maar ik begreep dat de koppels die de uitdaging aangaan beelden van elkaar te zien krijgen en daarop moeten reageren. Natuurlijk kunnen die beelden enorm suggestief zijn en zo de waarheid geweld aandoen.