Toen ik, als in een heerlijke koortsdroom, begon met schrijven aan “De Schaduw van de Raaf” besefte ik al snel dat ik een keuze zou moeten maken. Niet over de plot, niet over de personages, maar over iets nog fundamentelers: wat wil ik dat een lezer meeneemt als het boek uit is?
Het antwoord dat ik zonder verpinken gaf, is mogelijk onverwacht voor een jeugdboek van een pedagoog: namelijk niets. Of preciezer: niets dat ik zelf bepaal.
Deze ochtend kwam ik dit bericht tegen op Twitter. Omdat de persoon die het deelde niet Éléonore heet, ga ik ervan uit dat ze het niet zelf schreef. Dus ik ging op zoek. Noem het een afwijking. Ik vond hetzelfde bericht een paar keer, oa op Facebook, maar ook een gelijkaardig bericht van een zekere Claire op Instagram:
Ik was te gast bij de podcast van Digisaurus met Davy, Freek en Wouter over media en opvoeding:
Een bekentenis: ik gebruik quasi nooit mijn titel. Geen dr., geen PhD. Noch Algemeen Directeur. Meestal gewoon Pedro. Ik ga er ergens van uit dat mensen na een tijdje wel merken of ik weet waarover ik spreek. Of niet.
Meer nog: ik merk al jaren dat veel studenten – en anderen – mij gewoon bij mijn voornaam kennen. Voordeel van een minder populaire naam te hebben. Een voordeel dat ik trouwens deel met Madonna, die ook geen familienaam nodig heeft ;).
Begrijp me niet verkeerd: ik ben ontzettend trots op wat ik bereikt heb. Een doctoraat haal je niet zomaar. Daar kruipen jaren werk, twijfel, stress, feedback, herschrijven en koppigheid in. Eeuwige dankbaarheid aan de mensen die mij hebben bijgestaan. Bloed, zweet en tranen klinken cliché, maar het klopt vaak wel een beetje.
De voorbije jaren sprak ik verschillende mensen die bedenkingen hadden bij een soort van PISA voor kleuters. Met IELS 2025 krijgen we vandaag toch een eerste internationaal vergelijkbaar beeld van Vlaamse vijfjarigen. In tegenstelling tot PISA, dat ook door de OESO wordt georganiseerd, doen voorlopig slechts acht landen mee, waaronder Engeland en Nederland. Bovendien gaat het om een andere soort meting: geen klassieke toets, maar een speelse, individuele afname via een app. Dat maakt de vergelijking beperkter, maar niet minder interessant. Tot nu toe hadden we vooral fragmenten, kleinere studies en indirecte signalen. Dit is voor het eerst een bredere foto.
Rinke en ik lopen zes thema’s langs die elk op zich relevant kunnen zijn voor iedereen actief in het onderwijs. Rinke schreef er deze tekst over die ik voor deze blog aanpaste!
Kinderen zijn nieuwsgierig, spelen veel, proberen van alles uit. En wij volwassenen… minder. Deze VOX-video staat stil bij verschillen in denken tussen kinderen en volwassenen. Ik was behoorlijk kritisch toen ik de link zag, maar wacht…wat hier verteld wordt, is net iets preciezer – en interessanter – dan het cliché.
Deze week was er een uitzending van Pano over kinderen die niet meer naar school kunnen gaan. Normaal gesproken zou je dan een post kunnen verwachten op deze blog. Maar… ik schreef er geen. Nochtans ben ik lid van de raad van bestuur van Bednet, dat ook vermeld wordt in de uitzending. Bednet reageerde zelf wel met een blog.
Waarom? Soms is een probleem zo complex, dat ik er niet vlug vlug een mening over heb of kan schrijven. Toen ik vrijdag deze post van Dirk Van Damme las op LinkedIn, kon ik hem heel goed begrijpen.
Wat hij schrijft, raakt voor mij een kernprobleem dat ik onderschrijf. We spreken over “kinderen die niet meer naar school gaan” alsof dat één fenomeen is. Alsof er één oorzaak is en dus ook één oplossing. Maar dat klopt niet.
Terwijl muziek en gitaren veel van mijn culturele leven bepalen, zou ik niet zijn wie ik ben zonder boeken. Ik ben het kindje dat alle boeken wou lezen (en veel ook las), zoals in het verhaal van Tom Lanoye (zie ook de 5 eerder excentrieke boeken die mijn leven veranderd hebben)
Het grappige is: ik droomde nooit ervan om auteur, laat staan schrijver te worden. Auto designer? Ja. Striptekenaar? Eventueel. Muzikant: zeer zeker. Leraar, ook. Pedagoog? Uiteindelijk.
Ondertussen bestaan er heel veel boeken met mijn naam op de kaft en spreken mensen er mij over van Afrika tot Amerika, tot Japan toe.
Maar een bekentenis: tot voor kort schreef ik niet graag boeken. Liedjes wel. Maar boeken. Ik deed het, maar gewoon als een taak. Als een job die erbij kwam.
We blijven opvallend hardnekkig geloven dat je leren en ontwikkelen kan verbeteren door er iets “naast” te zetten op school. Een interventie, een programma, een training. Iets psychologisch, iets cognitiefs, iets dat bovenop het gewone onderwijs komt. Denk aan self-efficacy, executieve functies of motivatieprogramma’s. Altijd zit er ergens de impliciete belofte: als we dát nog toevoegen, dan zal het beter gaan.
Een recente systematische review van Josefine Schlichtenhorst naar interventies rond academic self-efficacy bevestigt opnieuw dat die overtuiging deels klopt. Ja, je kan self-efficacy verhogen. Ja, veel interventies tonen positieve effecten. En ja, dat lijkt vooral te werken voor leerlingen die het moeilijker hebben. Op zich weinig verrassend, maar fijne bevestiging. Maar wie iets trager leest, ziet iets anders gebeuren.