Het is een zin die ik vaak tegen mijn studenten zeg: de hele wereld kan je klas binnenkomen. Alle mooie dingen, maar ook rampen en oorlogen hebben hun effect. Toen ik de tweede aflevering bekeek, moest ik opnieuw aan die zin denken – en besefte ik dat ik er iets moet aan toevoegen: in sommige scholen misschien nog meer dan in andere.

Wat doe je als er op 300 meter afstand plots honderd kinderen zitten, gedropt zoals de brugfiguur in de aflevering het zegt? Kun je ze zomaar aan hun lot overlaten, zoals een onbekende hogere hand lijkt te suggereren? In deze aflevering zie je vooral de vele moeilijke keuzes waar mensen in het onderwijs dagelijks voor staan. Vanop de zijlijn hebben we vaak snel een oordeel klaar, maar in de praktijk is er zelden een eenvoudige uitweg.

Ziekte en uitval komen op elke school voor. Maar als er al te weinig mensen zijn en de uitdagingen groot, dan begrijp je waarom bij velen in deze school het huilen nader staat dan het lachen. Iedereen moet inspringen, vaak buiten zijn rol: lesgeven, opvang regelen, begeleiden. En toch voel je dat enorme verantwoordelijkheidsgevoel. Directeur Mike die iets wil doen voor de kinderen van vluchtelingen, terwijl de school al op het tandvlees zit. Juf Tessa die zichzelf de schuld geeft van wat misloopt. De secretariaatsmedewerkers, de zorgleerkracht, de onderdirecteur… iedereen die probeert alle ballen in de lucht te houden.

De aflevering toont ook hoe een visionaire directeur botst op de brute werkelijkheid waar zijn team elke dag mee geconfronteerd wordt. Je hebt in een school zowel iemand nodig voor het hier en nu, als iemand die verder durft kijken en perspectief biedt. Maar vooral zie je mensen die fysiek en emotioneel lijden, terwijl ze het beste willen geven aan de kinderen die ouders – en de hele samenleving – aan hen toevertrouwen. Dan begrijp je ook dat mensen het opgeven, zoals juf Tessa die na haar ziekteverlof beslist niet meer terug te keren.

Op mijn vorige post kreeg ik een reactie van een van de hoofdrolspelers over mijn zorgen rond privacy. Ik twijfel er niet aan dat iedereen hier heel verantwoordelijk mee omging en dat er nazorg was. Toch blijft mijn zorg bestaan. Kris Van den Branden stelde daarbij een andere vraag: is het wel een goed idee om slechts één school te portretteren? Je krijgt een indringend beeld, maar ook een eenzijdig en potentieel misleidend beeld van onderwijs. Nuance, vergelijkingen en inzichten in oplossingen dreigen zo verloren te gaan. Dat is een terechte zorg, zeker als je bedenkt of zo’n reeks mensen nog motiveert om in onderwijs te stappen. Ondertussen heeft de school een nieuwe directrice, Laura Mertens, die in de krant laat optekenen dat ze opnieuw hoopvol is bij de start van het nieuwe schooljaar. “We krijgen hele goeie reacties op de docu. Mensen bieden zich spontaan aan om te komen helpen.”

En toch: het leven zoals dit is, in al zijn facetten, moet ook getoond kunnen worden. Misschien hebben we beide nodig: de rauwe realiteit van één school én de bredere vergelijking om echt te begrijpen wat scholen en leraren vandaag meemaken. Maar waarbij ook het mooie hopelijk blijft hangen bij het publiek, namelijk hoe mensen het beste van zichzelf geven vanuit een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en liefde voor hun kinderen.

Oja, noem me ouderwets, maar ik probeer series niet te bingewatchen, dus ook deze posts verschijnen wekelijks zoals de uitzendingen op televisie.

Lees hier mijn stuk over aflevering 1

Lees hier mijn stuk over aflevering 3

Lees hier mijn stuk over aflevering 4