Na de eerste en tweede aflevering, schrijf ik terug een nabeschouwing bij de derde aflevering.

Duizend scholen op zoek, en maar één leraar. Het is het beeld dat een moeder krijgt als ze haar zorgen deelt over de kansen van haar dochter. Het thema van deze derde aflevering: het vertrek van steeds meer personeelsleden. Eerst lijkt de reden vooral praktisch – dichter bij huis werken – maar al snel wordt duidelijk dat het ook de school zelf is: té veeleisend, té vaak té moeilijk.

Tegelijk hoor je in de uitzending de dromen van de kinderen. Hoe belangrijk school voor hen is. Je ziet hun thuissituaties. Zo leren we onder andere een meisje kennen dat al vanaf haar vierde mantelzorger is voor haar moeder. Het zijn kinderen die in chaos toch houvast zoeken in leren.

De nieuwe leerkracht in het zesde leerjaar, vervanger van juf Tessa, introduceert gedragskaarten en speelt duidelijk met een token economy. We weten al lang dat dit kan werken, en het lijkt te werken.

“Het kan toch niet dat we al onze jongeren gaan opgeven,” zegt de ervaren juf uit het vijfde leerjaar – vlak voordat de hele buurt opschrikt door een schietpartij in de metro. Diezelfde juf raakt even later gewond als ze een vechtpartij in haar klas probeert te stoppen. De klas moet sluiten: er zijn simpelweg geen leerkrachten meer. Het meest aangrijpende beeld? Het meisje dat eerder zei dat ze wil leren, maar te vaak overspoeld wordt door lawaai. Hetzelfde meisje dat al jaren voor haar moeder zorgt en haar vader niet meer ziet. We kunnen jongeren toch niet opgeven? Maar wie zorgt er eigenlijk voor hén?

Wellicht hadden de makers van deze docu-reeks gehoopt dat ze een verhaal hadden kunnen brengen van een directeur die het verschil kon maken in een Brusselse school. We weten dat een goede leidinggevende veel verschil kan maken. Maar het moet ook een match zijn op vele vlakken.

Directeur Mike alvast niet, want hij neemt ook afscheid. De breuk die vorige week al in de sterren leek geschreven te staan, komt er. Voor hem zijn de uitdagingen op Balder te groot en te ver af van wat hij graag doet en waar hij plezier kan uithalen

Gelukkig zie je tegelijk nog enkele echte helden overeind blijven. Leraren die met onmogelijke kracht doorgaan. Die durven zeggen wanneer iemand beter even zwijgt – zelfs als dat de directeur is. Mensen die vasthouden en vooruit duwen. Ook de nieuwe directrice, komende uit het eigen team, reken ik daar graag bij. Hoop ik voor haar, de leraren die er zijn en de kinderen. Al weet ik dat er nog miserie zal komen, zelfs los van de vooraf-beelden van de laatste uitzending.

Lees hier mijn stuk over aflevering 1

Lees hier mijn stuk over aflevering 2

Lees hier mijn stuk over aflevering 4