5 oorzaken van zoom-vermoeidheid, met 4 oplossingen (Linda Duits)

Deze post verscheen eerst op dieponderzoek.nl. Ik post deze ook omdat dit gisteren uit Waddist bleek:

Afbeelding

‘Zoomen’ is verschrikkelijk vermoeiend, of je dat nou met software doet die Zoom, Teams of Jitsi heet. Hoogleraar psychologie Jeremy Bailenson van Stanford ziet daarvoor vier mogelijke oorzaken, die hij overigens nog niet empirisch getoetst heeft. Hij heeft er wel oplossingen bij.

1. Oogcontact is intens
Toehoorders in Zoom staren naar je. Hun ogen zijn constant op het scherm gericht. In een normale vergadering kijken mensen steeds naar verschillende punten. Aangestaard worden is niet prettig. Bovendien zijn de hoofden volgens Bailenson relatief groot en te dichtbij je.

Oplossing:
Maximaliseer de app niet in je scherm maar kies voor een kleiner venster. Gebruik een extern toetsenbord zodat er meer ruimte is tussen jou en je scherm, en dus tussen jou en de mensen in het scherm.

2. Voortdurend jezelf zien is vermoeiend
In de normale wereld zie je jezelf niet de hele tijd in de spiegel, maar in Zoom wel. We zijn kritisch op onszelf en het is belastend om dat de hele tijd te zijn. Voortdurend in de spiegel staren is ook niet bevorderlijk voor je zelfbeeld.

Oplossing:
Sommige applicaties hebben de mogelijkheid tot ‘hide self”. (Ik ontdekte dit zelf pas recentelijk, vooral in kleine groepen geeft dit echt veel rust.)

3. We zitten stil
Normaal als je spreekt beweeg je. Docenten staan bijvoorbeeld als ze doceren, en gebruiken hun handen. Veel mensen lopen terwijl ze bellen. Tijdens zoomen is je beweging onnatuurlijk beperkt.

Oplossing:
Opnieuw: breng ruimte aan tussen je scherm en jezelf, bijvoorbeeld door een extern toetsenbord. Niet in het lijstje van Bailenson maar wel gezien: verhoog je monitor zodat je ‘gewoon’ kunt staan als docent.

4. De cognitieve last is zwaarder
Via een scherm moeten we veel meer moeite doen om non-verbale signalen en aanwijzingen te versturen én te verwerken. Zelf schreef ik in een column dat lesgeven voor de webcam is als acteren in een stomme film: alles moet overdrevener. Dat kost cognitieve kracht.

Oplossing:
Zet als toehoorder je video uit, en liefst ook je scherm, en ga even ‘audio-only’. Sowieso zijn veel pauzes belangrijk.

Aan het rijtje wil ik nog een vijfde oorzaak van vermoeidheid toevoegen:

5. Je krijgt geen energie terug
Als ik lesgeef of voor een groep spreek, geef ik energie, maar ik die krijg grotendeels terug van de groep: omdat je ze hoort lachen om je grapjes, omdat een boodschap aankomt, omdat ze vragen stellen of op andere manieren reageren op wat je zegt. Op het scherm kijk ik soms in de afgrond: alleen maar zwarte vakjes. Als camera’s wel aanstaan, zijn het vaak bewegingsloze hoofden, die aandachtig maar vermoeid naar hun scherm en dus naar mij zitten te staren – zie punt 1.

Oplossing? 
Je kunt toehoorders vragen levendig te doen, maar dat is niet echt een optie. Bovendien belast je hen dan weer bovengemiddeld. Ik vrees dat er geen oplossing is anders dan weer fysiek meeten. Als je als lezer wel wat weet: laat het horen!

UPDATE: Via Twitter kwam de evidente oplossing: minder zoomen! Wat specifieker: heb gewoon meer telefonisch contact. Want waarom zou je elkaar (en jezelf) moeten zien bij een gewoon overleg, zonder scherm delen? En als de camera dan toch aan ’moet’, gebruik dan de optie om je beeld te spiegelen, zodat je er in ieder geval uitziet zoals je zelf van de spiegel gewend bent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.