Toen minister Crevits nog niet zo lang minister van onderwijs was, kreeg ze een onverwacht en zuur cadeau. De toenmalige federale regering wilde sleutelen aan de pensioenen van de leraren. In De Morgen stelde ze dat het zeer ongelegen zou komen.

En dat bleek effectief zo, omdat het de toen al moeilijke onderhandelingen die al sinds vorige legislatuur liep tussen de sociale partners over een loopbaanpact zouden hypothekeren. Dit terwijl de Vlaamse minister van onderwijs weinig te zeggen heeft over de pensioenen van haar eigen leraren omdat dit in ons gefederaliseerde land nu eenmaal op federaal niveau geregeld wordt.

Waarom begin ik over iets dat zowat 10 jaar geleden gebeurde? Enerzijds omdat als er woorden als woordbreuk vallen de voorbije jaren, dit zover kan teruggaan, maar vooral omdat hetzelfde scenario dreigt te gebeuren voor de huidige minister. Ook in 2015 was de reactie dat de partij van de onderwijsminister ook in de federale regering zit, maar men vergeet dan even makkelijk dat de samenstelling van beide regeringen (Vlaamse en federale) niet dezelfde is. Een Vlaamse minister kan wel lobbyen bij federale onderhandelingen, maar het is en blijft een ander beleidsniveau.

Ondertussen is de staklngsbereidheid onder het onderwijspersoneel morgen enorm. Dit zagen we onder andere uit de cijfers van Teacher Tapp Vlaanderen waarbij 24% al aangaf te willen gaan staken. Ik hoor zelf al van scholen die bussen willen inleggen naar Brussel. De vraag op langere termijn is vooral: zal de geschiedenis zich herhalen?