Stel je voor dat je kind thuiskomt en begint te vertellen over iemand die jij nog nooit hebt gezien. Ze spelen samen, hebben ruzie, maken plannen. Alleen: die “iemand” is onzichtbaar voor jou want… die persoon bestaat niet. Of toch niet op de manier waarop wij dat meestal bedoelen.

In deze TED-Ed video wordt het idee van de imaginaire vriend meteen tastbaar gemaakt met Amia en haar vriend Zelba. Ze delen geheimen, spelen samen en bouwen hele werelden uit, maar Zelba is een verzonnen figuur. De vraag die volgt is er eentje die veel ouders (en eerlijk, ook leerkrachten) zich ooit stellen: is dit normaal?

Het korte antwoord: ja. Maar zoals wel vaker is het interessante niet dát het voorkomt, maar wat er eigenlijk achter zit. Want zodra je voorbij het eerste ongemak kijkt, is er iets anders te zien: een kind dat oefent. Met taal, met sociale situaties, met emoties. Geen teken dat er iets ontbreekt, maar vaak net een manier om iets op te bouwen.

En dat maakt het meteen ook relevanter dan het op het eerste gezicht lijkt. Want die denkbeeldige vriend is geen curiositeit uit de kindertijd, maar een venster op hoe kinderen de wereld proberen te begrijpen. Of misschien nog juister: hoe ze die wereld zelf mee vormgeven.