Even een kleine noot tussendoor, maar het leek de voorbije dagen bijna alsof het universum mij een boodschap wou geven. Ik kwam namelijk verschillende oud-studenten tegen, onder meer terwijl ik met mijn vrouw aan het winkelen was, die mij aanspraken. Dat laatste is niet onbelangrijk, omdat ik nu eenmaal geen gezichten kan onthouden (nee, echt, nog niet zo erg als Oliver Sacks, maar toch).

Maar ze spraken me dus aan over hoe graag ze naar mijn lessen kwamen, ook al was het voor sommigen zowat 20 jaar geleden. En ondanks het feit dat ze niet allemaal nog in het onderwijs zaten, illustreerden ze het met inzichten over oa Vygotsky die ik hen had meegegeven.

Je doet het er niet voor, maar het doet onnoemelijk veel deugd. Het bevestigt ook het gevoel dat ik heb telkens ik naar Utrecht rij om les te geven. Het is wat ik het liefst doe professioneel (muziek is semi-professioneel).

Ongetwijfeld zullen er ook studenten en daarvoor leerlingen geweest zijn, die helemaal niks aan mijn lessen vonden. Ik weet er minstens een die mij ooit hierover aansprak. Maar ik ga me toch even wentelen in een fijne nostalgie naar ‘mijn’ aula in de Kattenberg.