Deze ochtend kwam ik dit bericht tegen op Twitter. Omdat de persoon die het deelde niet Éléonore heet, ga ik ervan uit dat ze het niet zelf schreef. Dus ik ging op zoek. Noem het een afwijking. Ik vond hetzelfde bericht een paar keer, oa op Facebook, maar ook een gelijkaardig bericht van een zekere Claire op Instagram:
Opvallend, de dame is ook 41 maar met alle respect, ze ziet er een pak ouder uit. Onderwijs kan iets doen met een mens, dat is duidelijk. Is ook het geval bij Elonore trouwens.
Ik kan het niet met 100% zekerheid zeggen, maar volgens mij is dit gewoon AI-brol. De detector die ik gebruikte én ChatGPT én Claude én Gemini waren het alvast met me eens. De foto van Eleonore is wellicht trouwens ook AI. Die van Claire ook.
Dat AI dergelijke teksten (en beelden) kan maken, wisten we al. Opvallend is vooral dat zoveel mensen ze spontaan lijken te geloven én delen alsof het authentieke getuigenissen zijn.
Dat terwijl de tekst eigenlijk bijna te perfect is opgebouwd. De ongemotiveerde leerlingen. De overbeschermende ouders. De moedige leerkracht die “de waarheid durft zeggen”. De stille voorbeeldleerlinge die plots het grote inzicht formuleert. En dan natuurlijk de morele ontknoping waarin iedereen iets leert over verantwoordelijkheid. Oh Captain, my Captain.
Het leest minder als een echte klaservaring en meer als een pedagogische parabel voor sociale media. En eerlijk: dat is precies waar generatieve AI ondertussen erg goed is in geworden. Niet noodzakelijk correcte teksten schrijven. Wel teksten produceren die voelen alsof ze waar zouden kunnen zijn. Emotioneel herkenbaar. Deelbaar. Licht verontwaardigd. Met net genoeg “eindelijk zegt iemand het” om viraal te gaan.
Het begrijpt hoe je een verhaal bouwt dat perfect inspeelt op frustraties die veel mensen al hebben: ouders die te beschermend zijn, leerlingen die geen verantwoordelijkheid nemen, scholen die zogezegd alles moeten oplossen.
Maar het is niet omdat dergelijke synthetische authenticiteit in je confirmation bias past, dat het daarom echt is.
Mijn naam is Pedro. Ik ben 51 jaar oud. Ik geef al meer dan 25 jaar les.
En deze ochtend gebeurde iets wat me deed beseffen hoe ver we ondertussen staan.