Ik zag enkele discussies op sociale media over de grote enquête van de scholierenkoepel. Aan de ene kant zien mensen ze als een belangrijke waarschuwing. Anderen zetten ze al snel weg als niet degelijk genoeg, ondanks de grote steekproef. Wat kan je hiervan maken? Ik doe een poging.
Categorie archief: Commentaar
Maakt individualisme kinderen angstiger? Wat een nieuwe wereldwijde studie wél en niet toont
Er is iets onweerstaanbaars aan grote internationale studies. Zeventig landen. Drie decennia. Duizenden datapunten. Het soort onderzoek dat meteen het gevoel geeft dat we dichter bij een antwoord komen op een grote vraag. In dit geval: wat doet culturele verandering met de mentale gezondheid van kinderen en jongeren? Zorgt de individualisering van de samenleving voor meer angst? Of wat met bijvoorbeeld het verminderen – op veel plekken, niet overal – van een gedeeld geloof?
Wie gebruikt hier eigenlijk wie? Over Louis Theroux en de manosphere
Ik ben al lang fan van Louis Theroux (en ook van zijn broer). Al sinds zijn vroege documentaires heeft hij een zeldzame manier van werken: vriendelijk, bijna naïef ogend, maar tegelijk bijzonder vasthoudend. Hij stelt vragen die eenvoudig lijken, maar daardoor net moeilijk te ontwijken zijn.
Ik was er dus snel bij om zijn documentaire over de Manosphere te bekijken. De online wereld van zelfverklaarde mannelijke influencers, alpha-coaches en podcastmiljonairs is de voorbije jaren immers uitgegroeid tot een invloedrijk ecosysteem. Figuren zoals Andrew Tate hebben miljoenen volgers en hun ideeën sijpelen steeds vaker door naar jongeren. Het aantal jongeren die online en offline hun idolen aanklampten was nauwelijks bij te houden in de docu.
Werkt welbevinden leren in de hand? Ja. Maar leren werkt ook welbevinden in de hand.
Na mijn vorige blogpost over emoties en cognitieve belasting kreeg ik een interessante reactie. De lezer wees er terecht op dat negatieve emoties zoals angst, schaamte of stress cognitieve capaciteit kunnen opslorpen. Dat maakt leren moeilijker. Vanuit dat perspectief is het logisch om in onderwijs aandacht te hebben voor stressreductie, zeker bij leerlingen die ook buiten school met extra stressfactoren te maken hebben. Ik schreef ook eerder over het effect van bijvoorbeeld toxische stress, ook al op jonge leeftijd. Al weten we ook dat er vormen van stress zijn die net ook goed voor je kunnen zijn.
AI-moe
Volgens het nieuwe imec-rapport gebruiken steeds meer mensen artificiële intelligentie. Dat zal niemand verbazen. LLM’s zoals ChatGPT, Copilot, Gemini of Claude zijn als tools in korte tijd onderdeel geworden van het dagelijkse digitale landschap. Studenten gebruiken het. Leraren gebruiken het. Beleidsmakers gebruiken het. En wie het niet gebruikt, voelt soms zelfs een lichte sociale druk om toch maar eens te beginnen.
Ik gebruik het zelf ook. Regelmatig zelfs. Maar eerlijk gezegd: ik ben AI stilaan een beetje beu. Laat me uitleggen waarom.
Klaar voor de echte wereld? Wat school wel en niet kan voorbereiden (Podcast Alles Goed?)
Vorige week was ik te gast bij Evy Gruyaert, maar nee, niet om iets te verkopen bij Stukken van Mensen (ik zou niet weten welke gitaar ik zou kunnen missen). De aanleiding was wel een opname van de podcast Alles Goed met Shania Gooris.
Zijn jongeren voldoende voorbereid op de echte wereld na hun studies? Dat is de vraag die Shania Gooris zich stelt. Ze is 25, net afgestudeerd, maar voelde zichzelf alles behalve klaar om op haar eigen benen te staan. Shania vindt dat er werk gemaakt moet worden van een vak dat jongeren echt leert om te solliciteren, een huis te kopen, belastingbrief in te vullen en een lening af te sluiten. Pedagoog Pedro De Bruyckere komt antwoord geven op de vraag en neemt goed en slecht nieuws met zich mee.
Check hier de podcast op VRT MAX.
https://open.spotify.com/episode/3pxUWpdqn95jjdnZuHMCry?si=nIJVubLyTqGtzV_uWupYUA
Is evidence-informed links, rechts of neutraal? Spoiler: geen van de drie
In een debat ooit stelde Johan Vande Lanotte voor om vier experten in te schakelen: twee van u en twee van ons. Het was half ironisch bedoeld, maar tegelijk ook pijnlijk eerlijk. Expertise wordt zelden als neutraal gezien. Ze wordt verdeeld, gewogen en soms gewoon ingedeeld volgens kamp.
De voorbije tijd merk ik dat een gelijkaardige reflex opduikt wanneer het over evidence-informed onderwijs gaat. Soms expliciet, vaker impliciet. Is dit nu iets links? Iets rechts? Of net een neutrale positie boven het debat?
De vraag lijkt eenvoudig. Het antwoord is dat helemaal niet.
Soms is iets gewoon… af?
De voorbije week was ik voor werk op hotel. Het was zo’n hotel waar alles klopt. Strak design, mooie materialen, alles netjes weggewerkt. Tot ik een douche nam. Ik wou de kraan opendraaien. Of beter: ik wou proberen ze aan te zetten. Want er bleek geen kraan meer te zijn. Je kan nog draaien aan een knop voor de temperatuur, maar verder was het gewoon alleen een drukknop. Aan of uit.
Op het eerste gezicht voelt dat als vooruitgang. Minimalistisch. Intuïtief. “Less is more.” Tot je merkt dat je iets kwijt bent. Je kan niet meer bijregelen. Niet iets harder, niet iets zachter. Alleen: alles of niets.
Kleine dienstmededeling: even geen onderwijsnieuws met Rinke (veel beterschap!)
Normaal gesproken hadden Rinke en ik gisteren onze maandelijkse afspraak. We zouden op de maand februari terugkijken qua onderwijsnieuws en -onderzoek. Maandag zou dan de nieuwe aflevering verschijnen.
Maar voorlopig moet Rinke vooral herstellen van zijn sleutelbeenbreuk.
Veel beterschap en steun aan mijn maandelijkse podcast-host en hopelijk tot snel!
Waarom succesverhalen vaak misleiden (en wat dat zegt over perfectionisme)
Al langer dan vandaag volg ik de video’s van TED-Ed, maar zoals bij TED-talks is het cruciaal dat je blijft kritisch denken. Neem bijvoorbeeld deze video: