Bye Google Glass, nog steeds wachten op Oculus Rift, welkom Hololens van Microsoft. En het is gewoon net op tijd voor Back To The Future:
En, is dit de echte doorbraak van augmented reality of gewoon een volgende bril die we niet gaan dragen?
Het is nu enkel wachten op die eerste blogpost of infografiek met 10 toepassingen van de hololens in onderwijs! Wie schrijft?
Gisteravond keurde in Nederland de eerste kamer de afschaffing van de basisbeurs goed en wordt vanaf studiejaar 2015-16 overgeschakeld op een sociaal leenstelsel.
Het ontlokte Rik Torfs de volgende tweet:
Zelf ben ik een koele minaar van leenstelsels, zelfs als ze sociaal gecorrigeerd zijn zoals men nu wil invoeren in Nederland, omdat het 2 hypotheken kan leggen: een hypotheek op de werknemer maar ook een hypotheek op een samenleving. In de Verenigde Staten is het bedrag aan openstaande schuld voor studeren ondertussen tot gigantische proporties gegroeid.
Door het sociaal systeem waarbij je maximum 4% van je loon moet afbetalen voor je studielening kan dit beteken dat of je heel lang zal moeten betalen of dat iemand anders (de overheid?) de lasten draagt.
Youp plaatste als reactie dit lied van hem uit 1983 (!) met als droge commentaar: “Ik wens de studenten succes en plezier!”
Een onderwijssysteem hervormen kost vaak veel tijd om te onderhandelen, maar ook veel tijd om te implementeren. Dit betekent dat een minister die een hervorming opstart zelden de minister is die een hervorming afrondt. Maar nieuwe ministers staan dan ook vaak onder druk om (terug) nieuw beleid in te voeren terwijl de impact van vorige hervormingen nog niet bekend zijn.
Volgens Andreas Schleicher, topman achter PISA van de OESO (door de BBC consequent omschreven als denktank), wordt bij slechts 1 op 10 onderwijshervormingen gekeken naar wat de resultaten effectief geweest zijn. Deels omdat ze niet gemeten worden, alhoewel dit toeneemt, deels omdat hervormingen niet de tijd krijgen om hun meerwaarde te bewijzen omdat ze al door andere hervormingen vervangen zijn.
Schleicher stelde dit in het kader van het Education World Forum in Londen. (bron)
Daarbij aansluitend deze recente PISA-presentatie over onderwijshervormingen in de OESO-landen:
Deze presentatie over schaarste in onderwijs gaven Maarten Simons en ikzelf op De Dag van de Cultuureducatie 2015, 20 januari 2015 in Antwerpen. In de lezing proberen we een vertaalslag te maken van het boek van Mullanaithan en Shafir naar onderwijs.
Er is een tussentijds rapport van de OESO waarbij specifiek gekeken wordt naar zowel opleiding als werkgelegenheid in de OESO-landen en de link tussen beide. Je kan het rapport hier downloaden.
Deze presentatie vat samen:
Vorige schooljaren had ik niet enkel lectuur op zaterdag, maar ook een lijstje op dinsdag. Dit schooljaar bleef het enkel bij de weekendbijlage, maar de voorbije dagen verzamelde ik al zoveel, zodoende:
Tot slot Remember Videos, voor die momenten dat je even nostalgisch wil wegdromen.
Vrijdag schreef ik een blogpost over nieuw onderzoek naar vrouwen in de academische wereld waaruit bleek dat vooral het idee van aangeboren briljantie een hindernis kan blijken. De aanbeveling van de onderzoekers naar onderwijs is niet onbelangrijk. Een sterke nadruk op talent in onderwijs kan dit nog meer in de hand werken. Meer nadruk op inzet en vlijt kan dit stereotype denken ietwat inperken.
Dit sluit ook in feite aan bij wat Carol Dweck al langer zegt met haar mindset-theorie. In een nieuw artikel voor Scientific American herhaalt ze dit bondig en legt ze expliciet de link met een sterke focus op talent:
Our society worships talent, and many people assume that possessing superior intelligence or ability—along with confidence in that ability—is a recipe for success. In fact, however, more than 35 years of scientific investigation suggests that an overemphasis on intellect or talent leaves people vulnerable to failure, fearful of challenges and unwilling to remedy their shortcomings.
Dit sluit trouwens mooi aan bij dit artikel vandaag in De Standaard over hoogbegaafdheid.
Henderson en Philips stellen op basis van een nieuw onderzoek dat feedback beter gegeven wordt via korte videofragmenten van enkele minuten (waarom zelfs niet via snapchat) dan via geschreven commentaar (via mail of op papier). De video-feedback werd bij hun eigen 126 studenten meer gewaardeerd dan de geschreven feedback en voelden een directere band met de docent.
Het kan natuurlijk dat net het nieuwe karakter van de feedback hier de oorzaak is, de onderzoekers pleiten voor meer onderzoek.
Het eigenlijke onderzoek is nog niet online gepubliceerd, je kan hier de press release lezen. Ik vond wel een eerdere versie van de paper door de zelfde auteurs over het zelfde onderwerp hier.