Er komt een Instagram for Kids (en voor Linda Duits is dat slecht nieuws)

Deze post verscheen eerst op dieponderzoek.nl.

Instagram is 13+, wat betekent dat eigenaar Facebook een deel van de jongere demografie mist als gebruiker. Buzzfeed maakte deze maand bekend dat Instagram nu werkt aan een speciale ‘veilige’ variant voor kinderen. Veilig tussen aanhalingstekens, want het is niet voor niets dat jonge kinderen nu niet op deze sociale netwerken mogen.

Voor de makers van Instagram betekent veilig voor kinderen dat de mogelijkheid voor contact tussen kinderen en volwassenen beperkt is. Op deze kinderapp zou het “lastiger” zijn voor volwassenen om kinderen te vinden en te volgen, en zou er een “begrenzing” zitten aan de berichten tussen volwassenen en kinderen die elkaar niet volgen.

De aankondiging is zorgelijk, omdat het Instagram nu al niet lukt veilig te zijn voor de tieners die er wel op mogen. Er is veel kritiek omdat de app te weinig zou doen tegen pesten en kinderlokkers. Deze maand verscheen er daarom een blogpost van Instagram over hun “ongoing efforts keep our youngest community members safe”. Er is geen reden om aan te nemen dat Instagram for Kids dit wel goed zou kunnen.

Los van die evidente zorgen, is er het verdienmodel. Instagram is een app die gebruikers gratis kunnen gebruiken zodat de makers geld kunnen verdienen met hun data. Buzzfeed citeert Priya Kumar die promoveert op de effecten van sociale media op gezinnen:

“From a privacy perspective, you’re just legitimizing children’s interactions being monetized in the same way that all of the adults using these platforms are.”

We hebben in Nederland duidelijke afspraken over reclame gericht op kinderen op televisie en we worstelen nog met het reguleren van sociale netwerken waar jonge gebruikers bedolven worden onder de spon. Die zal er ook op Instagram for Kids zijn, en net als de ‘reguliere’ Instagram zal de app de data van haar gebruikers doorverkopen aan derden.

Daarbovenop komen nog zorgen over de effecten. Bureau Jeugd & Media schrijft over vloggende kleuters:

“We hebben nog geen idee wat het betekent als kinderen vanaf de wieg opgroeien met het idee dat het normaal is om steeds voor iedereen te kijk te staan. We zullen het zien.”

Op alle vlakken slecht nieuws dus.

Nieuw bij Google: de geschiedenis van elektronische muziek + zelf met klassieke synths aan de slag

Google lanceerde net een nieuwe virtuele (én interactieve) tentoonstelling over elektronische muziek: Music, Makers & Machines. 

Je kan ook zelf aan de slag met de klassieke Moog en andere legendarische synths!

De toekomst als je vijf bent: dromen jongens en meisjes anders over hun toekomst (OESO-onderzoek)

Er is een nieuw OESO-onderzoek met een iets andere insteek dan anders. Naar aanleiding van Wereldvrouwendag eerder deze week keken ze naar hoe vijfjarigen naar hun eigen aspiraties en toekomst keken om te ontdekken dat gender op deze jonge leeftijd al een grote rol speelt. Casper, Liese en ik zijn ons boek over psychologie (eindelijk) aan het afwerken, en eerlijk gezegd konden we hen dat ook al vertellen, maar extra onderzoek kan geen kwaad.

De verschillen in 2 slides:

De volledige presentatie vind je hier:

Mensen die pleiten voor meer diversiteit en verdraagzaamheid qua gender of afkomst, discrimineren zelf vaak op leeftijd (onderzoek)

Gelijke kansen voor iedereen blijkt volgens een nieuwe Amerikaanse studie toch niet altijd voor iedereen. Uit negen aparte onderzoeken in deze studie blijkt dat mensen die vechten tegen discriminatie en opkomen tegen seksisme en voor gelijke kansen, vaak zelf 1 groep discrimineren, namelijk: de ouderen.

Uit enkele van de deelstudies blijkt dat mensen die voor meer gelijkheid zijn, tegelijk vaak voorstander zijn van wat de onderzoekers Martin en North omschrijven als “succession-based ageism”, waarbij de idee is dat oudere werknemers beter moeten opstappen om plaats te maken voor jongere.

In een andere deelstudie mochten de deelnemers in scenario’s 1 miljoen dollar verdelen om de ongelijkheid in een bedrijf weg te werken. Opvallend hierbij was dat hoe meer geld iemand gaf naar gelijke kansen op vlak van vrouwen en minderheden, hoe minder geld ze wilden laten gaan naar ouderen. Uit een verdere bevraging bleek dit gemotiveerd te zijn door de idee dat ouderen net vaak vernieuwing en gelijke kansen in de weg zitten. Verder onderzoek toonde dat men wel weinig verschil maakten binnen de groep van ouderen, al wilde men wel meer in interactie gaan met oudere, zwarte vrouwen dan met oudere witte mannen.

Nu voor je denkt terecht, weet dat leeftijd in de VS bijna even vaak een grond van discriminatie is als geslacht of afkomst.

Abstract van de studie van Martin en North die wellicht voor de nodige discussie kan zorgen:

Past research has assumed that social egalitarians reject group-based hierarchies and advocate for equal treatment of all groups. However, contrary to popular belief, we argue that egalitarian advocacy predicts greater likelihood to support “Succession”-based ageism, which prescribes that older adults step aside to free up coveted opportunities (e.g., by retiring). Although facing their own forms of discrimination, older individuals are perceived as blocking younger people, and other unrepresented groups, from opportunities—that in turn, motivates egalitarian advocates to actively discriminate against older adults. In 9 separate studies (N = 3,277), we demonstrate that egalitarian advocates endorse less prejudice toward, and show more support for, women and racial minorities, but harbor more prejudice toward (Studies 1 and 2), and show less advocacy for (Studies 3–6), older individuals. We demonstrate downstream consequences of this effect, such as support for, and resource allocation to, diversity initiatives (Studies 3–6). Further, we isolate perceived opportunity blocking as a critical mediator, demonstrating that egalitarian advocates believe that older individuals actively obstruct more deserving groups from receiving necessary resources and support to get ahead (Studies 4–6). Finally, we explore the intersectional nature of this effect (Study 7). Together this research suggests that when it comes to egalitarianism, equality for all may only mean equality for some.

5 oorzaken van zoom-vermoeidheid, met 4 oplossingen (Linda Duits)

Deze post verscheen eerst op dieponderzoek.nl. Ik post deze ook omdat dit gisteren uit Waddist bleek:

Afbeelding

‘Zoomen’ is verschrikkelijk vermoeiend, of je dat nou met software doet die Zoom, Teams of Jitsi heet. Hoogleraar psychologie Jeremy Bailenson van Stanford ziet daarvoor vier mogelijke oorzaken, die hij overigens nog niet empirisch getoetst heeft. Hij heeft er wel oplossingen bij.

1. Oogcontact is intens
Toehoorders in Zoom staren naar je. Hun ogen zijn constant op het scherm gericht. In een normale vergadering kijken mensen steeds naar verschillende punten. Aangestaard worden is niet prettig. Bovendien zijn de hoofden volgens Bailenson relatief groot en te dichtbij je.

Oplossing:
Maximaliseer de app niet in je scherm maar kies voor een kleiner venster. Gebruik een extern toetsenbord zodat er meer ruimte is tussen jou en je scherm, en dus tussen jou en de mensen in het scherm.

2. Voortdurend jezelf zien is vermoeiend
In de normale wereld zie je jezelf niet de hele tijd in de spiegel, maar in Zoom wel. We zijn kritisch op onszelf en het is belastend om dat de hele tijd te zijn. Voortdurend in de spiegel staren is ook niet bevorderlijk voor je zelfbeeld.

Oplossing:
Sommige applicaties hebben de mogelijkheid tot ‘hide self”. (Ik ontdekte dit zelf pas recentelijk, vooral in kleine groepen geeft dit echt veel rust.)

3. We zitten stil
Normaal als je spreekt beweeg je. Docenten staan bijvoorbeeld als ze doceren, en gebruiken hun handen. Veel mensen lopen terwijl ze bellen. Tijdens zoomen is je beweging onnatuurlijk beperkt.

Oplossing:
Opnieuw: breng ruimte aan tussen je scherm en jezelf, bijvoorbeeld door een extern toetsenbord. Niet in het lijstje van Bailenson maar wel gezien: verhoog je monitor zodat je ‘gewoon’ kunt staan als docent.

4. De cognitieve last is zwaarder
Via een scherm moeten we veel meer moeite doen om non-verbale signalen en aanwijzingen te versturen én te verwerken. Zelf schreef ik in een column dat lesgeven voor de webcam is als acteren in een stomme film: alles moet overdrevener. Dat kost cognitieve kracht.

Oplossing:
Zet als toehoorder je video uit, en liefst ook je scherm, en ga even ‘audio-only’. Sowieso zijn veel pauzes belangrijk.

Aan het rijtje wil ik nog een vijfde oorzaak van vermoeidheid toevoegen:

5. Je krijgt geen energie terug
Als ik lesgeef of voor een groep spreek, geef ik energie, maar ik die krijg grotendeels terug van de groep: omdat je ze hoort lachen om je grapjes, omdat een boodschap aankomt, omdat ze vragen stellen of op andere manieren reageren op wat je zegt. Op het scherm kijk ik soms in de afgrond: alleen maar zwarte vakjes. Als camera’s wel aanstaan, zijn het vaak bewegingsloze hoofden, die aandachtig maar vermoeid naar hun scherm en dus naar mij zitten te staren – zie punt 1.

Oplossing? 
Je kunt toehoorders vragen levendig te doen, maar dat is niet echt een optie. Bovendien belast je hen dan weer bovengemiddeld. Ik vrees dat er geen oplossing is anders dan weer fysiek meeten. Als je als lezer wel wat weet: laat het horen!

UPDATE: Via Twitter kwam de evidente oplossing: minder zoomen! Wat specifieker: heb gewoon meer telefonisch contact. Want waarom zou je elkaar (en jezelf) moeten zien bij een gewoon overleg, zonder scherm delen? En als de camera dan toch aan ’moet’, gebruik dan de optie om je beeld te spiegelen, zodat je er in ieder geval uitziet zoals je zelf van de spiegel gewend bent.