Even over wat we in onderwijskringen vaak ‘Brussel’ noemen

Gisteren knaagde er iets in mij toen ik uit de uitzending van De Afspraak kwam. Ik zat er om duiding te geven bij de concrete plannen voor de zeer voorzichtige opstart van onze scholen hopelijk op 15 mei. Plannen waar ik aan meegewerkt heb als van de experten, een radertje in een veel groter geheel. Over dat groter geheel wil ik het even hebben, want dit wordt te vaak onderbelicht.

In onderwijs hoor je wel eens ‘het moet van Brussel’, al lijkt het wat minder de laatste tijd. Tegelijk lijkt niemand echt te weten wie of wat ‘Brussel’ dan wel is? Is het de minister? Is het de inspectie of de administratie? Misschien zijn het wel de koepels of netten?

De voorbije drie weken heb ik van dichtbij heel ‘Brussel’ en veel meer van dichtbij mogen meemaken. Van mensen van de onderwijsadministratie, over kabinetsmedewerkers, tot sociale partners, enzovoort. Er waren juristen, communicatiemedewerkers, onderzoekers, pedagogische begeleiding, virologen, inspecteurs,… Ik noem geen namen om twee redenen. Velen onder hen blijven liever onder de radar en vooral in mijn opsomming zou ik zeker mensen vergeten.

Eerlijk, ik was onder de indruk. Er is heel, heel hard gewerkt, wetende dat we niet konden krijgen wat we allemaal wilden: iedereen zo snel mogelijk gewoon terug op school. Er gaan veel minder kinderen veel minder naar school gaan op 15 mei dan gelijk wie hoopte, allemaal ingegeven door dat ene leitmotiv: veiligheid, veiligheid, veiligheid. Laf ben ik blij dat ik zelf niet bij die uiteindelijk beslissing betrokken was. Het zijn onmogelijke keuzes als je net als ik de voorbije dagen veel trieste verhalen gehoord en gelezen hebt van mensen bij wie het water aan de lippen staat en voor wie de huidige planning allesbehalve goed nieuws is. Wat me trouwens opviel was hoe goed veel betrokkenen de soms harde situaties kenden waarin sommige kinderen en scholen zich bevinden.

Ik was onder de indruk van zowel de vele mensen die voorbereidend werk gedaan hebben, als ook van de sociale partners die na dagen onderhandelen tot een akkoord kwamen dat ze nu uit een mond verdedigen. Net zoals voor de paasvakantie is iedereen het eens over de te volgen weg. Dit kan hopelijk een beetje rust en duidelijkheid bieden in moeilijke en onzekere tijden.

Tegelijk weet ik zeker dat iedereen die bij dit alles betrokken was, dit wellicht deed beseffend dat wat wij aan het doen waren toch makkelijker is dan wat ouders, kinderen, scholen en zeker directies doormaken en nu nog voor de boeg hebben. Het is ongelooflijk pittig wat op tafel ligt om onderwijs toch nog door te laten gaan op een veilige manier.

Hierbij is het wel goed te merken dat heel ‘Brussel’, wie ‘Brussel’ ook allemaal mag zijn, ondertussen aangeeft dat dit de volgorde van belangrijkheid is in deze Corona-tijd:

  1. Veiligheid
  2. Mensen (met het sociaal emotionele, het welbevinden van alle betrokkenen)
  3. Leren
  4. Organisatie
  5. Evaluatie

Moet er een officiële reüniedag komen?

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik heb het wel gehad met Zoom, Skype, Teams voor familie en vrienden. Die tools zijn nu zo verweven met werk, dat ik ze niet wil gebruiken voor vrienden en familie. Maar opeens besefte ik, ooit moet er toch die dag komen dat we officieel weer onze familie mogen bezoeken, onze vrienden mogen ontmoeten, terug van virtueel naar IRL gaan? Ik weet niet wanneer, ik weet niet hoe, maar die dag moet er toch ooit komen?

En wellicht zal die dag ook aangekondigd worden. Net zoals de tuincentra open mogen of binnenkort heel misschien de scholen, zo zal er ooit aangekondigd worden: je mag terug naar oma en opa. Je mag ze terug vastpakken. Je mag terug een pint gaan pakken – of in mijn geval een cola.

Misschien moeten we die dag groot aankondigen met aftellen op televisie als was het nieuwjaar. Misschien wordt het dan een soort van 11 november (België) of 4 mei (Nederland), waarmee we de doden herdenken van de pandemie, maar dit doen door met familie en vrienden af te spreken om te beseffen hoe broos dit kan zijn.

Misschien moet er geen officiële reüniedag komen, maar de officieuze mag er wel snel zijn…

WatWat verzamelde een heleboel vragen van jongeren, ik probeerde ze te beantwoorden.

WatWat is begonnen met een nieuw initiatief: Spreekuur. Ik kreeg de eer de spits af te bijten en beantwoordde de vragen die jongeren instuurden naar WatWat. Alles werd samengevat in 9 video’s. En nee, Fender sponsorde niet. Ze mogen wel altijd contacteren ;).

De 5 vragen en de antwoorden van jongeren

Bij het begin van de Coronacrisis – het lijkt een eeuwigheid geleden – herblogde ik hier de schrijfopdracht van Kris Van den Branden en collega’s. De resultaten worden momenteel verwerkt en gedeeld op de nieuwe blog de5vragen.com.

Je vindt daar dus bijdragen zoals deze van Rune Vanhoe:

Deze moeilijke tijden hebben wij geleerd dat onderwijs niet alleen bestaat uit naar school gaan. Het dagelijks sociaal contact met je vrienden en leerkrachten speelt hier ook een enorm grote rol. Op dit moment zitten we al 2 weken zonder school en je begint te merken wat voor een groot deel onderwijs is in je leven.

Of deze van Jona:

Lees veel meer op de5vragen.com.